Bloody Wrestling Online

The Number One Cyber Wrestling Online
 
บ้านPortalCalendarช่วยเหลือรายชื่อสมาชิกกลุ่มผู้ใช้สมัครสมาชิก(Register)เข้าสู่ระบบ(Log in)

Share | 
 

 Sengoku Spin-off Born of the Dragon p.2

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down 
ผู้ตั้งข้อความ
HANARYUU
Rookies
Rookies


จำนวนข้อความ : 191
Join date : 21/12/2012

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Sengoku Spin-off Born of the Dragon p.2   Sun Aug 31, 2014 1:07 pm

Sengoku Spin off
P.1 :: http://bwonline.forumotion.net/t8442-topic


BORN OF THE DRAGON P.2
***อย่าได้จิ้นชูตะกับฮานะ ชูตะคุงไม่ซิสค่อนนะครับแหม่..
หลังจากโดนท่านอาจารย์ทาเคชิผู้เป็นที่รักเทศไปเป็นเวลาสองชั่วโมงครึ่งบวกกับเพิ่มการบ้านเป็นสิบเล่มที่ต้องไปทำส่งพรุ่งนี้
ร่างราวกับไร้วิญญาณเด็กหนุ่มชูตะออกจากห้องเรียนด้วยความเหนื่อยล้าอย่างกับเพิ่งไปออกรบมา หลังจากต้องผ่านสมรภูมิการเทศน์ของท่านอาจาร์มาอย่างหนักหน่วงไม่น้อย
เขาเดินอย่างหมดแรงออกไปทีระเบียงทิศตะวันตกของปราสาท หนึ่งในที่ที่เขาชอบจะมาอยู่ในทุกเย็น เพื่อดูพระอาทิตย์ตกดิน ซึ่งเวลานี้ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้ม
ชูตะมองทิ้งร่างกายทั้งหมดลงกับพื้น เอาขาห้อยลงไปจากรั่วระเบียง
เด็กชายวัย15ปีถอนหายใจเบาๆ ปล่อยตัวและใจให้พักผ่อนไปกับบรรยกาศ
ตั้งแต่ไหนแล้ว เขาชอบชีวิตที่ไม่วุ่นวายอย่างนี้เป็นที่สุด ชอบมองดูท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ หรือวิวพระอาทิตย์ตกดินเหมือนเช่นตอนนี้
เขามองฝูงนกที่บินกลับรังในเวลาเย็น กลับไปหาครอบครัวและบ้านของพวกมัน
เท็ตสึยะ ชูตะเป็นลูกชายคนโตเกิดมาในตระกูลขุนนางชั้นสูงที่เต็มไปด้วยความกดดัน เท็ตสึยะ โนบุนางะ พ่อของเขาเป็นไดเมียวที่มากไปด้วยความสามารถที่สามารถทำให้แคว้นเล็กๆอย่างโอวาริยิ่งใหญ่ได้
และเขาก็คือทายาทที่จะต้องเป็นผู้นำตระกูลและไดเมียวคนต่อไปหลังจากที่พ่อของเขาเสียชีวิต
ถึงเขาจะชีวิตที่แสนสะดวกสบาย แต่นั่นเทียบไม่ได้กับความกดดันที่ได้รับมาจากคนในตระกูล และตัวของเขาเองที่ตั้งเป้าหมายไว้ว่าจะต้องเป็นผู้สืบทอดที่ยิ่งใหญ่กว่าท่านพ่อของเขาให้จงได้
"โฮ่งๆ"
เสียงเห่าที่คุ้นเคยทำลายความสงบเงียบของชูตะไปครู่หนึ่ง
สุนัขพันธุ์ชิบะตัวหนึ่งเดินเตาะแตะเขามาเลียเขามาใกล้ๆเขาพร้อมกับเด็กสาวน่าตาน่ารักในกิโมโนสีชมพู
"ว่าไงยามะคุง "
ชูตะลูบหัวยามะอย่างเอ็นดู ก่อนจะหันไปมองค้อนเด็กสาวอีกคนผู้มาใหม่
เธอยิ้มตอบ เท็ตสึยะ ฮานะ ค่อยๆเดินอย่างเบาๆมานั่งข้างๆพี่ชาย
"งอนหรอ.."
"เปล่าสักหน่อย"
เด็กหนุ่มตอบทันควันโดยไม่หันมามองเด็กสาวที่อยู่ข้างๆ
เด็กสาวผู้เป็นน้องหัวเราะเบาๆอย่างน่ารัก ไม่พูดอะไรพลางหันไปดูวิวพระอาทิตย์ตกดินกับพี่ของเธอ
ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทั้งสองคนและอีกหนึ่งตัวไม่มีใครส่งเสียงอะไร ทั้งสามนั่งมองพระอาทิตย์ที่ค่อยๆหายไปในขอบฟ้า ฟังเสียงสายลมและนกน้อยที่ร้องเรียกหากันและบินกลับเข้ารัง
ฮานะรู้ดีว่านี่เป็นหนึ่งในเวลาที่พี่ชายของเธอชอบที่สุด จึงไม่คิดจะพูดอะไร เธอทำได้เพียงดื่มด่ำบรรยกาศไปกับพี่ชายของเธอ
"เอาหล่ะ.. ไปกินข้าวกันเถอะ"
ชูตะลุกขึ้นยืน บิดขี้เกียจ อารมณ์ดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ เรียกยามะซึ่งกระดิกหางรับอย่างว่าง่าย ก่อนที่เขาจะเดินนำออกไป พร้อมกับเสียงท้องร้องเบาๆ
เด็กสาวเห็นพี่ชายลุก ก็ลุกขึ้นตาม หัวเราะเบาๆให้กับท่าทางที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือของพี่ชาย
เธอมีความสุขกับชีวิตที่นี่ และอยากให้พี่ชายมีความสุข และแค่นี้ก็ทำให้ชีวิตของเธอไม่น่าเบื่อ
ฮานะยืนอยู่คนเดียวบนระเบียง คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะหันไปมองพระอาทิตย์ที่ลับขอบฟ้า
มันช่างสวยงามเหลือเกิน....เธอคิด
"ฮานะ รีบๆมาเร็ว มาช้าเดี๋ยวท่านพ่อจะว่าเอานะ"
เสียงเด็กชายชูตะตะโกนไล่หลังมา
"จ้าๆๆๆ "
หญิงสาวยิ้มตอบ ก่อนจะเดินตามพี่ชายของเธอไป
เธอชอบชีวิตที่อยู่ที่นี่...และอยากให้พี่ของเธอรู้สึกเหมือนกับเธอ.....
.......................................................................................................................................
หลังจากทุกคนกินข้าวเย็นเสร็จ และทำธุระต่างๆเสร็จสิ้น ชูตะก็เดินกลับไปห้องตัวเอง ถึงแม้จะท้องอิ่มและอารมณ์จะดีขึ้นมากแล้ว แต่พอคิดถึงการบ้านมหาโหดของอ.ที่ให้มาเมื่อตอนเย็นก็คิดจะอยากตายซะอย่างนั้น
เด็กชายกลับถึงห้องพร้อมกับหนังสือกองใหญ่ เขาเปลี่ยนเป็นชุดกิโมโนะแบบผู้ชายสีเทาอ่อน
ชูตะถอนหายใจอย่างเบื่อหนาย จุดตระเกียงบนโต๊ะไม้ไผ่ก่อนจะเริ่มลงมืออ่านและทำการบ้านมหาโหด
แต่น่าแปลก ถึงจะขี้บ่นแค่ไหน แต่เมื่อเขาเริ่มลงมือทำงาน ไม่ว่าจะงานอะไร หัวสมองของเขาตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง ปรสาทสัมผัสฉับไว และสมองทำงานอย่างเต็มที่และต่อเนื่อง
เพียงไม่ถึงชั่วโมงการบ้านของเขาก็ลดลงไปอย่างรวดเร็ว
เสียงเคาะประตูห้องสองครั้งดังขึ้นทำลายสมาธิของเด็กชาย
"มีอะไร"
เด็กชายถามไปสั้นๆ
"คุณท่านเรียกนายน้อยไปพบขอรับ"
เสียงจากประตูตอบกลับมา
ชูตะวางพู่กันเขียนหนังสือลง ก่อนจะลุกไปเปิดประตูด้วยท่าทีเรียบเฉยทั้งๆที่ในใจแปลกใจเล็กน้อย
เด็กหนุ่มอายุสิบห้าเดินออกจากห้อง ผ่านพ่อบ้านที่ถูกใช้ให้มาเรียก ซึ่งอายุเยอะกว่าสามเท่าที่ต้องโค้งให้นายน้อยของปราสาทแห่งนี้
เขาเดินไปอย่างเงียบเฉียบเพราะถูกฝึกมา ก่อนจะไปหยุดที่หน้าประตูใหญ่บานหนึ่งซึ่งมีเหล่าองครักษ์สองคนเฝ้าอยู่
ซามูไรทั้งสองพยักหน้าก่อนจะผายมือเชิญเด็กหนุ่มเข้าไป
ชูตะพยักหน้าตอบก่อนจะเดินเข้าไปในห้องห้องนั้น
เท็ตสึยะ โนบุนางะ หรือมังกรฟ้าในชุดยูกาตะสีน้ำเงินเข้ม กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมนำเข้าลายมังกรตัวโปรดขณะที่มือก็เขียนเอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะไม้ ซึ่งมีเพียงแสงไฟอ่อนๆจากตะเกียงส่อง รอบห้องๆมีรูปวาดพู่กันมากมาย รวมถึงชุดเกราะซามูไรสีแดงที่วางไว้ที่มุมหนึ่งของห้องดูน่าเกรงขาม
"ท่านพ่อเรียกกระผมมา มีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ"
ชูตะโค้งให้หนึ่งที ก่อนจะเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงที่พูดกับพ่อของเขาช่างดูเย็นชาต่างจากเมื่อตอนเช้าเยี่ยงนัก
ผู้เป็นพ่อวางพู่กันลง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองบุตรชายคนเดียวของตน
"พ่อได้ข่าวว่าวันนี้ไปก่อเรื่องกับอ.ทาเคชิอีกแล้วสินะ"
"ใช่ครับ"
ขณะตอบ สีหน้าของผู้เป็นลูกไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
"งั้นรึ...ทำไมทำอย่างนั้นหล่ะ"
"มันน่าเบื่อ"
คำตอบสั้นๆและชัดเจนนั้นทำให้มังกรฟ้าถึงกับยิ้ม
"ฮ่ะๆ....งั้นหรอ ดูเหมือนว่ามันจะง่ายไปซินะ"
ชูตะไม่ตอบพลางพยักหน้าสั้นๆ
"ลูกรู้ตัวใช่ไหมว่าลูกเป็นคนเก่ง"
แววตาของโนบุนางะเปลี่ยนไป มันเป็นแววตาที่แฝงความหมายอะไรบางอย่างจนเด็กหนุ่มรู้สึกได้ถึงมัน
"พรุ่งนี้มีเรียนวิชาดาบใช่ไหม....อ.มุซาชิมาบอกพ่อว่าลูกเรียนรู้เร็วมาก แต่เหมือนจะยังขาดความตั้งใจไปเยอะเลยนะ"
"ผมไม่อยากฆ่าใคร"
เด็กหนุ่มอายุสิบห้าตอบพ่อของเขาอย่างไม่ลังเล ขณะประสานสายตากับผู้ที่แก่กว่าโดยไม่เกรงกลัว
และเป็นอีกครั้งที่ชายวัยกลางคนผมน้ำตาลหรือมังกรฟ้าต้องหัวเราะออกมาอีกครั้ง
"การที่ฝึกดาบ ไม่ใช่เผื่อให้ฆ่าใครสักหน่อย.....การที่เราออกดาบไป...มันเพื่อการปกป้องต่างหาก"
เขาพูดพลางขยับเอกสารในมือให้เป็นกองเรียบร้อยมีระเบียบ
"มีเรื่องจะบอกแค่นี้ใช่ไหมครับ?"
เด็กหนุ่มตัดบท โค้งให้ก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้อง
"เดี๋ยวก่อน..มังกรหนุ่ม"
คำกล่าวจากชายผู้เป็นพ่อทำให้ชูตะต้องหยุดมือที่เอื้อมไปเปิดประตูแค่นั้น
"มีอะไรอีกหรอครับ?"
ผู้เป็นลูกหันมาเผชิญหน้ากับพ่ออีกครั้ง บรรยกาศเริ่มเปลี่ยนไป
โนบุนางะประสานสายตากับลูกชายของเขาด้วยแววตาที่จริงจัง แต่ก็เศร้าสร้อย
นั้นเป้นแววตาที่ชูตะไม่มีทางเข้าใจ
เด็กหนุ่มไม่ทันสังเกตว่า ชายผู้ที่เป็นไดเมียวแห่งแคว้นโอวาริและพ่อของเขากำลังกำมือ
เน้นมากจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ
เขามองพ่อของเขาด้วยแววตาเย็นชาเหมือนเคย และเมื่อพ่อไม่พูดอะไร เขาก็ไม่มีเหตุผล
ที่จะต้องอยู่
แต่พริบตาที่เขาคิดจะก้าวออกไป ร่างกายของเขาก็ต้องหยุดนิ่ง รู้สึกราวกับโลกหยุดหมุน เมื่อได้ยินสิ่งที่ออกมาจากชายผู้ให้กำเนิด
"พ่อกำลังจะตาย"
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว
 
Sengoku Spin-off Born of the Dragon p.2
อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน 
หน้า 1 จาก 1

Permissions in this forum:คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
Bloody Wrestling Online :: BWO : Special Event :: BWO Novel-
ไปที่: