Bloody Wrestling Online

The Number One Cyber Wrestling Online
 
บ้านPortalCalendarช่วยเหลือรายชื่อสมาชิกกลุ่มผู้ใช้สมัครสมาชิก(Register)เข้าสู่ระบบ(Log in)

Share | 
 

 ดรากูล

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down 
ผู้ตั้งข้อความ
HANARYUU
Rookies
Rookies


จำนวนข้อความ : 191
Join date : 21/12/2012

ตั้งหัวข้อเรื่อง: ดรากูล   Sat Jan 24, 2015 5:02 pm

รัชทายาทวงศ์ตระกูลแวมไพร์คนสุดท้ายที่เหลือรอดจากการกวาดล้างของมนุษย์ตั้งแต่เขายังอายุ6ขวบเท่านั้น และในช่วงเวลาที่สิ้นหวัง ภาพพ่อแม่ญาติพี่น้องที่ถูกเข้นฆ่าทำให้ความสามารถพิเศษของเขาตื่นขึ้น....ความสามารถในการเปิดห้องมิติ กล่าวคือเขาสามารถหลบเข้าไปในห้องมิติที่เป็นของตัวเองอย่างอิสระ เขาใช้มันในการเข้นฆ่าเหล่ามนุษย์ที่เหลืออย่างเคียดแค้นและจัดการกินพวกมันทั้งหมด กลายเป็นเครื่องจักรสังหารที่กระหายเลือด รู้จักแค่การฆ่าและกินเท่านั้น ดรากูลหลังจากที่จัดการฆ่ามนุษย์ทั้งหมดทีบุกรุกปราสาทและเผาพ่อแม่พี่น้องของตนจนไม่เหลือรอด เขาก็ได้หลบหนีออกมาจากปราสาทอย่างไร้จุดหมาย และเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังมนุษย์ เขามีชีวิตอยู่ไปวันๆ ฆ่าและกินเพื่อเอาชีวิตรอด ตอนกลางวันก็หลบเข้าไปในห้องมิติเพื่อฝึกซ้อมการต่อสู้ ชื่อของวลาด ดรากูล หรือ "ปีศาจทมิฬ" ได้ขยายขจรไปทั่วในฐานะผีดูดเลือดคนสุดท้าย และฆาตกรที่ฆ่ามนุษย์ไปเป็นพันคน จนเขาต้องหลบหนีการตามล่า และต่อสู้อยู่แทบทุกวันกับคนที่ต้องการค่าหัวของเขา เป็นอย่างงี้ทุกวันจนกระทั่งผ่านไป 7 ปี เมื่อเขาอายุ 13 เขาก็ได้พบกับแสงสว่างที่จะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดการ "เจ้าหญิงฟลอร่า"

เด็กชายดรากูลได้พบกับเจ้าหญิงฟลอร่าในวัย11ปี ในขณะที่ออกเดินทางผ่านมาหยุดพักในป่าที่ดรากูลได้หลบซ่อนอยู่

ดรากูลในวัย13ปี ไม่สนใจว่าขบวนนี้จะเป็นมนุษย์หรือเอลฟ์ ในร่างกายของเขามีแต่ความกระหายและความหิวโหยเท่านั้น

เด็กหนุ่มรอเวลาค่ำซึ่งก็เป็นเวลาเดียวกับที่เหล่าเอลฟ์ตั้งค่ายพักแรมเสร็จ เด็กหนุ่มก็ทำการลอบเข้าไปหาเหยื่อ โดยซ่อนตัวในมิติสีดำของตนเองอย่างแนบเนียบ แต่ในตอนนั้นเอง หูที่มีประสาทสัมผัสเฉียบไวเกินมนุษย์หลายสิบเท่าก็ได้ยินเสียงฮัมเพลงเบาๆมาจากที่แห่งหนึ่ง เป็นเสียงอันไพเราะที่ทำให้เด็กหนุ่มผู้รู้จักแต่การฆ่าถึงกับตกตะลึงและลุ่มหลง

ในหัวของดรากูลว่างเปล่า เขาเดินตามหาเสียงนั้นราวกับต้องมนต์สะกด จนมาหยุดหน้าเตนท์แห่งหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยเหล่าทหารในชุดเกราะเหล็กอันน่าเกรงขาม แต่ดรากูลหลบอยู่ในห้วงมิติ จึงทำให้ไม่มีใครสามารถเห็นเขาได้

ชายหนุ่มเดินเข้าไปในเต้นอย่างเชื่องช้า เคลิ้มเคลิมไปกับบทเพลงอันสุดแสนจะไพเราะราวกับมันจะชำระล้างจิตใจของตนเอง

ชายหนุ่มพบกับเด็กสาวชาวเอลฟ์ผมสีทองผู้หนึ่งกำลังนั่งหันหลังฮัมเพลงอย่างสบายใจ
ซึ่งถึงแม้หันหลัง ดรากูลยังรู้สึกได้ว่าเด็กสาวผู้นี้ต้องมีใบหน้างดงามเป็นอย่างแน่นอน

และเมื่อเข้ามาใกล้ต้นกำเนืดเสียงที่สะกดเข้าไว้ ดรากูลคุกเข่าลงนั่งกับพื้น ห้วงมิติสีดำที่ซ่อนตัวเขาไว้สลายออกโดยที่เจ้าตัวก็ยังไม่รู้ เด็กหนุ่มฟังบทเพลงอันแสนไพเราะนั้น หลับตาพริ้ม ราวต้องมนต์สะกด เขาไม่รู้สึกหิวกระหาย ไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น นอกจากความปารถนาที่จะได้ฟังเสียงของเด็กสาวผู้นี้

แต่ในพริบตานั้นเอง เสียงระเบิดข้างนอกก็ดังขึ้น เด็กสาวเอลฟ์ผมสีทองหยุดร้องเพลงพลางหันหน้ากลับมาพบกับเด็กชายแปลกหน้าผมสีขาวผู้ได้สติหลังจากเสียงระเบิด

"เจ้าเป็นใคร.."

แต่ในพริบตานั้น เสียงระเบิดก็ดังขึ้นอีก พร้อมกับร่างของบุรษปริศนาในชุดคลุมสีดำ พุ่งทะลุเตนท์มาคว้าตัวเด็กสาวผมสีทองก่อนจะจากไปอย่างรวดเร็ว

เด็กชายผมขาวเรียกสติของตนเองก่อนจะรีบซ่อนตัวในห้วงมิติ ก่อนที่ร่างในชุดคลุมสีดำอาวุธครบมือจะบุกเข้ามาในเตนท์

ดรากูลหนีออกมานอกเตนท์โดยไม่เสียเลือดเนื้อ แต่เมื่อออกมา เขากลับมาพบว่าค่ายพักแรมแห่งนี้ถูกโจมตี ไม่มีแม้แต่เสียงร้อง ร่างของเหล่าทหารเอลฟืในชุดเกราะสีขาวนอนกันเกลื่อน

เหล่าชายในชุดคลุมดำจำนวนมาก พวกมันขี่ม้าสีดำสนิท มีอาวุธหลากหลายรูปแบบ ทั้งดาบ หอก ควาน ไปจนถึงคฑาเวทย์มนตร์สีดำ เข้ามาสำรวจตามเตนท์ต่างๆก่อนจะลงมือจุดไฟเผาและไล่ฆ่าเหล่าทหารที่กระเสือดกระสนเอาตัวรอดอย่างไม่ปราณี

เด็กชายไม่รู้สึกอะไรกับภาพที่เห็นจนกระทั่งเขาจะเหลือบไปเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง

เด็กสาวชาวเอลฟ์ผมสีทองกำลังหลับสนิทในขณะที่ถูกชายในชุดทมิฬคนหนึ่งแบกพาดไหล่ไปที่เกวียนของพวกมัน

เหมือนมีแรงขับเคลื่อนบางอย่าง ชายหนุ่มปะติดปะต่อเรื่่องราว ก่อนจะทำในสิ่งที่ตัวเองไม่เคยทำมาก่อน...

การช่วยเหลือ

ดรากูลพุ่งเข้าไปหาพวกชุดดำที่มากเกือบสองร้อยอย่างรวดเร็ว และลงมือฆ่าพวกมัน
พริบตาที่ดรากูลเปิดเผยตัวออกมา พวกชุดดำที่ฝึกด้านการต่อสู้มาก็รับรู้ได้ถึงจิตสังหารของชายหนุ่มทันที และถึงแม้จะกระทันหัน แต่พวกมันก็สามารถตั้งสติต่อสู้ได้อย่างไร้ที่ติ....แต่ไ่ม่ใช่กับเด็กหนุ่มทายาทผีดูดเลือดผู้นี้.....ดรากูลลงมือฆ่าพวกมันทีละคนสองคนโดยใช้มือเปล่า เขาใช้แรงที่เหนือยิ่งกว่าช้างหักกระดูกและฉีกพวกมันเป็นชิ้นๆ นั่นคือวิธีการฆ่าที่เขาถนัดที่สุด พวกชุดดำเริ่มหวาดกลัว จึงมีบางส่วนที่พยายามหนี แต่พวกมันก็ไม่รอด....ชายผมสีขาวเห็นหน้าของพวกมันทุกคน พวกมันมีหูที่แหลมเหมือนกับเอลฟ์ แต่นัยน์ตาสีแดงและผิวที่ขาวซีดบ่งบอกถึงความเป็น"ดาร์คเอลฟ์"
ดรากูลฆ่าพวกมันทั้งหมดที่เป็นหน่วยรบพิเศษที่ฝึกมาดีโดยไร้บาดแผลภายใน5นาที จนในตอนนี้เด็กหนุ่มยืนเผชิญหน้ากับดาร์คเอลฟ์คนสุดท้ายที่ล็อคคอของเด็กสาวหูแหลมไว้ด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะใช้กริชเล่มเล็กจี้ที่คอ ก่อนจะขู่เด็กหนุ่ม...

แต่ในวินาทีต่อมา ดรากูลหายไปจากทัศนะวิสัยของเอลฟ์จนตรอก ก่อนที่จะโพล่มาใช้เล็บสองนิ้วจิกเข้าไปที่ลูกตาของดาร์คเอล์ฟผู้โชคร้าย ก่อนจะออกแรงดึงกระชากทั้งหัวออกมาอย่างไร้ปราณี ถ้าเป็นเวลาปกติ ดรากูลคงจัดการกินหัวของมันไปแล้ว แต่ตอนนี้เด็กหนุ่มกับรีบคว้าตัวเด็กสาวไว้ โดยระวังไม่ให้โดนเลือดจากเอลฟ์ที่น่ารังเกียจ และโดนมือตัวเองที่เปื้อนเลือด

และในตอนนั้นเอง หญิงสาวก็ได้ตื่นขึ้นภายในอ้อมแขนอันกำยำของชายหนุ่ม
ดรากูลถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจที่อีกฝ่ายเห็นตัว เขารีบวางเธอลงช้าๆ ก่อนจะหายเข้าไปในห้วงมิติอย่างทุกที แต่ครั้งนี้...

"เดี๋ยวก่อน"

ชายหนุ่มถึงกับชะงัก เพราะหญิงสาวผมสีทองดึงแขนของเขาไว้...

เธอสามารถมองเห็นเขาทะลุห้วงมิติได้...

ดรากูลถึงกับไม่กล้าขยับตัว...ไม่ใช่เพราะความกลัว..แต่มือที่จับแจนของเขาไว้มันอ่อนนุ่มและอบอุ่นอย่างน่าประหลาด

เด็กสาวหน้าตางามราวกับเทพธิดา มองไปรอบๆอย่างสับสน เห็นศพของเหล่าทหารของตนและศพอันน่าอนาจของชายชุดดำ เด็กสาวปะติดปะต่อเรื่องทั้งหมดได้อย่างรวดเร็วด้วยสมองอันชาญฉลาด

"เกิดอะไรขึ้น.."

เธอถามดรากูลซึ่งหันหลังให้เธออยู่

"พวกพ้องของชั้น.."

เธอปล่อยมือจากดรากูล ก่อนจะคุกเข่าลง น้ำตาใสๆไหลรินออกมาจากดวงตาคู่งาม

"ชั้น..ขอโทษ.."

เด็กหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงอันแหบแห้ง

"ชั้นช่วยพวกเขาไว้ไม่ได้.."

เสียงของเด็กหนุ่มสั่นอย่างน่าประหลาดจนหญิงสาวรู้สึกได้

ดรากูลสลายห้วงมิติซึ่งไม่จำเป็นอีกแล้วเมื่อเด็กสาวผมทองมองเห็นตัวเขาได้ ก่อนจะย่างเท้าเดินออกไปโดยทิ้งหญิงสาวไว้เบื้องหลัง...

"เดี๋ยวก่อน!!"

เด็กสาวผมทองเช็ดน้ำตาก่อนจะตะโกนห้ามเด็กหนุ่มไว้ และน่าแปลกที่ขาของเขาหยุดโดยอัตโนมัติ

"นายช่วยชั้นไว้หรอ.."

เด็กสาวถามอย่างแผ่วเบา ก่อนจะจ้องไปที่เด็กหนุ่ม

"ชั้นฆ่าพวกมัน.."

ดรากูลกำหมัดแน่น เขาไม่รู้สึกดีสักนิดที่เขาพูดคำว่า'ฆ่า'ต่อหน้าเด็กสาวผู้นี้ ก่อนจะรีบก้าวเท้าเดินออกไปราวกับอับอายในการกระทำของตนเอง

และในตอนนั้นเอง เขารู้สึกถึงความอบอุ่นมาจากด้านหลังของเขา

เด็กสาวผมสีทองสวมกอดเขาไว้จากด้านหลังโดยไม่รังเกียจกลิ่นคาวเลือดและคราบสปรกและกลิ่นที่เหม็นสาบของดรากูล

ดรากูลหัวใจเต้นรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับความอบอุ่นอย่างนี้...มันเป็นเหมือนแสงสว่างทีสลายความมืดในใจ

"ขอบคุณ..นะ.."

"แต่ชั้นฆ่าพวกมัน...ชั้นเป็นฆาตกร"

"แต่นาย..ช่วยชั้นไว้"

พริบตานั้น หัวใจของดรากูลถึงกับสั่นสะท้าน...นี่เป็นครั้งแรก..ที่เขาฆ่า..เพื่อปกป้อง...

ดรากูลเสียงรถม้าและเสียงวิ่งของทหารจำนวนมากใกล้เข้ามาอย่างต่อเนื่อง...อาจจะเป็นพวกชุดดำหรือทหารที่มาช่วยเด็กสาวก็เป็นไปได้

ร่างสูงค่อยๆแกะมือของหญิงสาวอย่างอ่อนโยน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด เป็นครั้งแรกที่เขาตั้งเป้าหมายให้ชีวิตที่เน่าเฟะของตนเอง

ดรากูลหันมาเผชิญหน้ากับเด็กสาวที่งามราวกับเทพธิดาเป็นครั้งแรก

"ชั้น...จะปกป้องเธอเอง"




ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว
 
ดรากูล
อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน 
หน้า 1 จาก 1

Permissions in this forum:คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
Bloody Wrestling Online :: BWO : Special Event :: BWO Novel-
ไปที่: