Bloody Wrestling Online

The Number One Cyber Wrestling Online
 
บ้านPortalCalendarช่วยเหลือรายชื่อสมาชิกกลุ่มผู้ใช้สมัครสมาชิก(Register)เข้าสู่ระบบ(Log in)

Share | 
 

 School of Hope : Orientation

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down 
ผู้ตั้งข้อความ
DanielsoN
Xiao Mei's Husband
Xiao Mei's Husband


จำนวนข้อความ : 2221
Join date : 19/09/2010
Age : 22

ตั้งหัวข้อเรื่อง: School of Hope : Orientation   Tue Mar 17, 2015 10:49 pm

“ได้โปรด...พอเถอะ ชั้นไหว้ล่ะ” เสียงของชายหนุ่มผมน้ำตาลพูดขึ้นพลางก้มกราบเหล่ากลุ่มคนสองสามคนที่อยู่รอบๆเขา

หากทว่าแม้ชายหนุ่มผมน้ำตาลจะขอร้องเพียงใด เหล่ากลุ่มคนที่อยู่รอบๆเขาต่างหัวเราะก่อนจะแกว่งเท้าเตะเข้าไปที่หน้าท้องของชายคนนี้ ชายหนุ่มผมน้ำตาลผู้นี้กระอักออกมาเป็นเลือด ของเหลวสีแดงนั้นหยดลงใส่บนพื้นหญ้าสีเขียว ยอดต้นหญ้านั้นถูกย้อมไปเป็นสีแดง ชายคนหนึ่งในกลุ่มคนนั้นลากคอขึ้นมา ก่อนจะตบเข้าไปที่ใบหน้าของชายผมน้ำตาลที่บนหน้านั้นเต็มไปด้วยรอยช้ำ แรงกระแทกนั้นทำให้ผู้ถูกกระทำลงนั่งกับพื้นหญ้า เสียงหัวเราะนั้นดังกึกก้อง ดังจนกลบเสียงอ้อนวอนของชายผมน้ำตาล น้ำตานั้นไหลออกจากดวงตาทั้งสองข้างของเขาก่อนจะหยดลงไปบนผืนหญ้า เขาแหงนหน้ามองเหล่าอันธพาลที่กำลังหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ดวงตาของพวกเขาไม่สนใจ ร่างของชายผมน้ำตาลเลยแม้แต่นิดเดียว

“ขอร้องล่ะ พอเถอะ”

=====

“กริ๊ง~” เสียงของนาฬิกาปลุกดังขึ้น

ชายหนุ่มผมน้ำตาลสะดุ้งมาก่อนจะนั่ง ร่างกายของเขานั้นเต็มไปด้วยเหงื่อ ดวงตาของเขานั้นเต็มไปด้วยน้ำตา เขาจับใต้ตาของเขา เขาสัมผัสได้ถึงน้ำใสๆที่ไหลจากตา ชายหนุ่มผมน้ำตาลใช้มืออีกข้างของเขาปาดน้ำตาพร้อมกับหันไปมองรอบๆห้อง มันเป็นสภาพที่เขายังคงไม่คุ้นเคยเท่าไหร่ แถมยังมีกล่องจำนวนมากตั้งอยู่ กล่องพวกนั้นยังถูกปิดอย่างดีและยังไร้ซึ่งร่องรอยของการเปิดออก ชายหนุ่มคนนี้เอื้อมมือไปยังผ้าม่านก่อนจะเปิดออก เมื่อผ้าม่านถูกเลื่อนออก แสงแดดนั้นก็ส่องเข้ามาในห้องของเขา หากก้มมองลงไป เขาก็เห็นเหล่านักเรียนในเครื่องแบบสีดำเดินมุ่งหน้าไปทางเดียวกัน

“อ่อ...ใช่ วันนี้เปิดเทอมนี่นา” ชายหนุ่มผมน้ำตาลพูดขึ้น

เขาลุกขึ้นมาจากเตียงก่อนจะเดินไปสวมเครื่องแบบที่แขวนอยู่บนกำแพง เมื่อเขาสวมเครื่องแบบเสร็จแล้ว เขาก็เดินลงชั้นล่าง เมื่อเขาลงไปข้างล่าง เขาก็เหลือบมองเห็นชายผมสีดำที่นั่งอยู่บนโต๊ะ ในมือข้างนึงของเขาคีบตะเกียบ ในขณะที่มืออีกข้างถือสมาร์ทโฟนอยู่ ใกล้ๆกับครัวนั้นยังมีผู้หญิงผมสีน้ำตาลอีกคนที่ยืนล้างแก้วอยู่ เด็กหนุ่มก้มโค้งให้กับทั้งสองพร้อมกับกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงอันนุ่มนวลของเขา

“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณพ่อ คุณแม่”
“อรุณสวัสดิ์ เคน” ผู้ปกครองของเด็กหนุ่มคนนี้ตอบรับ

เคนเดินตรงไปยังโต๊ะก่อนจะลากเก้าอี้ไม้ออกมาและนั่งลง แม่ของเขาหยิบชามมาก่อนจะวางไว้บนโต๊ะ พร้อมกับปลาซาบะที่วางไว้อยู่บนจานอย่างดี พร้อมกับถ้วยที่มีมิโซะอยู่จนเกือบเต็มถ้วย ชายผมน้ำตาลที่ถูกเรียกว่าเคนประนมมือก่อนจะเอ่ยขึ้นมา “จะทานแล้วนะครับ” สิ้นเสียงของเด็กหนุ่ม เขาก็คว้าตะเกียบก่อนจะเริ่มกินข้าวที่อยู่ตรงหน้าของตัวเอง เมื่อเขากินจนหมด เขาก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ แม่ของเขายื่นข้าวกล่องที่ถูกห่อด้วยผ้าสีเขียวให้ ผู้เป็นลูกยิ้มก่อนจะก้มโค้งและรับ ก่อนจะเดินออกจากบ้านไป เมื่อเขาออกจากบ้าน เขาก็เห็นคนที่สวมเครื่องแบบเดียวกันกับเขาเดินไปในทิศทางเดียวกัน เคนเดินตามทิศทางเดียวกันกับคนอื่นๆ

ไม่ถึงสิบนาทีเขาก็เดินมาถึงโรงเรียนของเขา หน้าโรงเรียนนั้นมีป้าย “โฮ้ป กาคุเอ็น” หรือถ้าแปลก็คือโรงเรียนแห่งความหวัง ตลอดทางนั้นมีดอกซากุระที่ร่วงโรยลงมา เคนมองดอกซากุระที่ตกลงมายังพื้นช้าๆ พร้อมกับเขาก้าวเท้าเข้าไปในโรงเรียนแห่งนี้ เขาได้ยินเสียงกล่าวทักทายดังกึกก้องไปทั่ว เคนมองไปรอบๆก่อนที่เขาจะเห็นป้ายประกาศขนาดใหญ่ที่มีนักเรียนจำนวนมากมุงอยู่ เด็กนักเรียนใหม่เดินเข้าไปยังป้ายนั้นก่อนจะอาศัยร่างที่เล็กมุดเข้าไป เมื่อเขามุดเข้าไปนั้น เขาก็เห็นกระดาษมากมายแปะอยู่ ดูเหมือนมันจะเป็นรายชื่อห้อง เคนกวาดตาของเขาเพื่อหาชื่อของเขา ก่อนที่เขาจะเห็นเขาอยู่ห้อง “1-C”

เมื่อเขาเห็นว่าเขาอยู่ห้องไหน เขาก็มุดออกมาก่อนจะเดินเข้าไปในอาคารก่อนจะถอดรองเท้าและใส่ไว้ในตู้ ก่อนที่เขาจะใส่อูวาบากิ* (เป็นรองเท้าที่ไว้ใส่ในโรงเรียนครับ) เคนเดินหาห้องเรียนของตัวเอง เขาเดินไปเรื่อยๆ ก่อนจะเห็นห้องที่มีป้ายห้องที่มีตัวเลข 1-C เมื่อเขาเปิดประตูห้อง เหล่านักเรียนที่อยู่ในห้องส่วนหนึ่งก็ต่างหันมามองเขาพร้อมๆกัน เคนมอง เขาไม่รู้จักใครในห้องนี้เลย ซึ่งก็เป็นเรื่องดี เคนเดินไปก่อนจะนั่งแถวๆประตูห้อง เมื่อเขานั่งลงเขาก็ได้ยินเสียงของใครกรนอยู่ ชายผมน้ำตาลหันไปตามเสียงก่อนจะเห็นชายผมน้ำเงินที่นอนฟุบไปกับโต๊ะ

เวลาเดินต่อไปเรื่อยๆก่อนที่เสียงระฆังจะดังขึ้น นักเรียนในห้องนั้นกันจนเกือบเต็มแล้ว มีเพียงไม่กี่ที่เท่านั้นที่ว่าง อาจจะเพราะไม่มาหรืออาจจะเพราะมาสาย ยังไงก็แล้วแต่ประตูหน้าห้องถูกเลื่อนขึ้น ชายผมสีทองเดินเข้ามาในห้อง เขาสวมสูทสีขาว เขายืนตรงโพเดี่ยม ใบหน้าของเขาดูยิ้มแย้มและร่าเริง เขาหันไปก่อนจะคว้าชอล์กขึ้นมาก่อนจะเขียนชื่อของเขาบนกระดานเสียงชอล์กของเขาที่กระแทกกับกระดานดำดังขึ้น เมื่อเขาเขียนเสร็จเขาก็วางชอล์กไว้บนรางเช่นเดิม

“ครูชื่อฮานามิจิ โซเรียว เป็นครูสอนสังคมและเป็นครูประจำชั้นของนักเรียนปีนี้ด้วย”
“ยังไงก็ฝากตัวด้วยนะ” เขาพูดด้วยรอยยิ้ม

นักเรียนขานรับ

“เอาล่ะ ถ้างั้นครูจะขานชื่อนะ” โซเรียวผู้เป็นอาจารย์เปิดแฟ้มและเริ่มขานชื่อ

เขาขานไปเรื่อยๆก่อนที่จะถึงชายที่ชื่อ “โนดะ คันจิ” เมื่อเขาเรียกชื่อนั้น ก็ไม่มีใครขานรับ โซเรียวตะโกนอีกครั้งก่อนที่ผลยังเหมือนเดิม ชายผมทองเกาหัวด้วยความงุนงง ก่อนที่เขาจะเหลือบไปมองเห็นชายผมน้ำเงินที่หลับอยู่ โซเรียวหันไปก่อนจะหยิบชอล์กก่อนจะโยนไปยังชายคนนั้น ชอล์กนั้นโดนเข้าใส่ศีรษะของเขาเต็มๆ มันทำให้เขาตื่นขึ้นมาใบหน้าของเขาสะลึมสะลือ พร้อมกับขยี้ตาของเขา

“นายคือโนดะ คันจิใช่ไหม?” อาจารย์ถาม

ชายผมน้ำเงินพยักหน้า โซเรียวเองก็พยักหน้าตอบก่อนจะใช้ปากกาติ๊กบนกระดาษ เมื่อการเช็คชื่อเสร็จลง เขาก็บอกให้นักเรียนทุกคนไปยังโรงยิม มันก็เป็นแบบนี้ทุกๆโรงเรียนที่ต้องมีวันปฐมนิเทศ เคนเข้าไปในโรงยิมพร้อมกับต่อแถวหลังจากเพื่อนร่วมของเขา ทุกคนต้องฟังสุนทรพจน์อันแสนจะน่าเบื่อของครูใหญ่ เชื่อเถอะเคนแอบเห็นอาจารย์โซเรียวยืนหลับด้วยซ้ำ เมื่อครูใหญ่พูดจบ ก็มีชายอีกคนขึ้นมาแทน เขาเป็นชายที่มีเส้นผมเป็นสีน้ำตาลอ่อน พร้อมกับใส่แว่นกรอบขาว เขาไปยืนบนโพเดี่ยม ก่อนจะเอ่ยแนะนำตัว

“ผมชื่อคิมูระ เซทาโร่...เป็นประธานนักเรียนของที่นี่”
“อย่างแรก ผมก็ขอยินดีต้อนรับนักเรียนปีหนึ่งทุกๆคนที่พึ่งเข้ามาในโรงเรียนแห่งนี้ ผมเชื่อว่าทุกคนจะชอบที่นี่เหมือนกับพวกเราคนอื่นๆ”

ชายที่ชื่อว่าเซทาโร่ยังคงพูดต่อไป เขาเป็นชายที่พูดเก่งมาก ทุกคนๆต่างจดจ้องมาที่เขา เขาพูดถึงนโยบายของสภานักเรียน เมื่อเขาพูดจบนั้นเสียงปรบมือก็ดังกึกก้องไปทั่ว เขาก้มโค้งก่อนจะเดินลงจากเวทีไป เมื่อการพิธีเปิดภาคเรียนจบลงทุกคน ก็แยกย้ายกลับไปในห้องของตัวเอง วันนี้ยังไม่มีการเรียน เหล่าคุณครูต่างแนะนำตัวเองพร้อมกับบอกคร่าวๆว่าจะสอนอะไร แต่ถึงแม้จะไม่มีการสอนแต่ชายที่นั่งข้างๆเคน อย่างโนดะก็ยังคงหลับใหลอยู่ วันนี้จบลงอย่างรวดเร็ว เคนลุกจากเก้าอี้ก่อนจะเก็บหนังสือเข้ากระเป๋า ในขณะที่เขาเก็บอยู่นั้น เขาก็เห็นโนดะตื่นขึ้นมาพร้อมกับบิดขี้เกียจ

“เลิกเรียนแล้วเรอะ?” ชายผมน้ำเงินถาม
“อื้อ เลิกแล้วล่ะ” เคนตอบด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร
“หรอ แล้วนี่กี่โมงแล้ว?” เขาถามต่อ
“เอ่อ สี่โมงแล้ว” เคนตอบสั้นๆ
“แย่ล่ะ” ชายหนุ่มผมน้ำเงินร้องขึ้นด้วยความตกใจ

ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นมาพร้อมกับคว้ากระเป๋าและวิ่งออกไป เมื่อเขาวิ่งออกไปนั้น เคนก็ได้ยินเสียงของประธานนักเรียนตะโกนว่า “อย่าวิ่งบนระเบียง!!” เคนหัวเราะเบาๆก่อนจะเดินออกจากห้อง เขาเดินลงบันไดก่อนจะเดินตรงไปยังตู้ล็อคเกอร์เขาหยิบเอารองเท้าออกมาก่อนที่เขาจะถอดอูวาบากิออก เขาเดินออกไป เขาเริ่มเห็นทีมเบสบอลและทีมฟุตบอลเริ่มซ้อมกันแล้ว ชายหนุ่มผมน้ำตาลเดินไปด้วยรอยยิ้ม จังหวะเดินของเขานั้นเป็นหนึ่งเดียวกันกับจังหวะของสายลม สายลมนี้ดูเหมือนจะเป็นสายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง และดูเหมือนจะเป็นสัญญาณเริ่มต้นใหม่ที่ดี หากทว่าในขณะที่เขาเดินอยู่นั้นเขาก็ถูกมือของเขาใครบางคนดึงเข้าไปในซอยพร้อมกับปิดปากของเขาไม่ให้พูด เมื่อเคนเห็นเจ้าของมือนั้น ดวงตาของเขาก็เบิกโพลนด้วยความตกใจ เขาเห็นชายผมดำที่มีทรงผมรกรุกรัง ราวกับว่าไม่เคยจัดระเบียบเส้นผมของเขามาก่อน เขามองเคนก่อนจะยิ้มก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“แหมๆ ชั้นไม่คิดเลยนะว่าชั้นจะเจอนายที่นี่”
“ชั้นนึกว่าพอชั้นจบ ม.ต้น ไปแล้วชั้นจะไม่ได้เจอกับแกอีก แต่ดูเหมือนโชคจะเข้าข้างชั้นนะ”
“เพราะชั้นได้กระสอบทรายมาซ้อมเล่นแล้ว”

พูดจบเขาก็ต่อยเข้าไปที่กำแพง ก่อนที่เขาจะปล่อยมือออกจากปากของเคนพร้อมกับเดินออกจากซอย

“ถือว่าพึ่งเข้าโรงเรียนมา เอาเป็นว่าชั้นจะยังไม่ทำอะไร แกก็แล้วกัน”
“แต่จากพรุ่งนี้เป็นต้นไป ชั้นว่าแกคงได้สนุกเหมือนวันเก่าๆแน่ๆ”

เคนทรุดลงไปกับพื้น หลังของเขาพิงกับกำแพงที่เย็นเฉียบ ร่างกายของเขาสั่นไปด้วยความกลัว เขามองชายคนนี้เดินจากไป เคนกอดเข่าของตัวเอง ก่อนก้มลงกับพื้น พร้อมกับพูดว่า "ทำไม" "ทำไม" และ "ทำไม"

______________________________




英国で産まれた帰国子女の金剛デース!ヨロシクオネガイシマース!
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว
 
School of Hope : Orientation
อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน 
หน้า 1 จาก 1

Permissions in this forum:คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
Bloody Wrestling Online :: BWO : Special Event :: BWO Novel-
ไปที่: