Bloody Wrestling Online

The Number One Cyber Wrestling Online
 
บ้านPortalCalendarช่วยเหลือรายชื่อสมาชิกกลุ่มผู้ใช้สมัครสมาชิก(Register)เข้าสู่ระบบ(Log in)

Share | 
 

 Shining in the Darkness : EP 1

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down 
ผู้ตั้งข้อความ
DanielsoN
Xiao Mei's Husband
Xiao Mei's Husband


จำนวนข้อความ : 2219
Join date : 19/09/2010
Age : 22

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Shining in the Darkness : EP 1   Thu Sep 24, 2015 7:59 pm

ณ เมืองเล็กๆเมืองหนึ่ง มันเป็นเมืองที่อยู่ห่างจากเมืองหลวงพอสมควร จะเรียกว่าชนบทก็ไม่ผิดนัก มันเป็นเมืองเล็กๆ มีบ้านเรือนไม่กี่หลัง มีผู้คนอาศัยอยู่ไม่กี่ครัวเรือน ผู้คนส่วนใหญ่ทำอาชีพเกษตรกรรมและค้าขาย แต่ถึงกระนั้นทุกคนก็มีความสุขดี มันเป็นช่วงเวลา 7 ปีที่จอมมาร “อเล็กซิมัส” ถูกโค่นล้มโดยเหล่าผู้กล้า บ้านเมืองนั้นสงบสุข ไม่มีเหล่าปีศาจคอยออกมาอาละวาด ทุกคนไม่ต้องกังวลว่าทุกๆวันชีวิตของเขาจะเป็นยังไง จะว่าไปพูดถึงเมืองนี้แล้วก็อดพูดถึงคฤหาสน์ขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางเมืองไม่ได้ คฤหาสน์หลังนี้นั้นคงต้องบอกว่าต้องเอาบ้านทุกหลังในหมู่บ้านแห่งนี้มาเรียงต่อกันจึงจะเท่าคฤหาสน์ขนาดใหญ่นี้ ไม่มีใครรู้หรอกว่าเจ้าของนั้นเป็นใคร รู้เพียงแต่ว่าเขาชื่อว่า “กราดิอุส”

“กราดิอุส” เป็นชายผมสีทรายที่ผมของเขายาว ถึงหัวไหล่ของเขา ทุกคนไม่ค่อยเห็นเขาออกมาเดินข้างนอกหรอก โดยปกติแล้วจะเห็นเขาผ่านทางกระจกชั้นสองของบ้านเขามากกว่า โดยปกติแล้วจะอยู่กับเด็กผู้ชายคนนึง เขาชื่อว่า “โดเมนิก” ดูเหมือนโดเมนิกจะเป็นลูกของชายที่ชื่อว่า “กราดิอุส” ละมั้ง โดเมนิกเป็นเด็กหนุ่มผมสีขาวที่ร่าเริง ทุกคนๆรักเขา ด้วยความที่เขาเป็นคนมีอัธยาศัยดีและเป็นคนมีน้ำใจ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมทุกคนถึงรักเขา

“แฉ่บ” เสียงเปิดหนังสือดังขึ้น

ชายที่ถูกขนานนามว่ากราดิอุสนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุดของเขา มันเป็นห้องสมุดขนาดใหญ่ มีหนังสือหลายชนิดเรียก ไม่ซิ จะบอกว่าหลายชนิดก็คงไม่ครอบคลุม ถ้าพูดว่ามีหนังสือทุกเล่มบนโลกนี้ น่าจะดีกว่า ชายผมสีทองคนนี้ยังคงเปิดหนังสือที่เขาอ่านช้าๆ เขากวาดสายตาอ่านข้อความที่ถูกเขียนลงบนหน้ากระดาษ เมื่อเขาอ่านจนหมดหน้ากระดาษแล้ว เขาเปิดไปยังหน้าต่อไป ในขณะที่เขากำลังอ่านหนังสือนั้น เขาก็เหลือบเห็นหนังสือเล่มนึงที่ตกอยู่บนพื้น ไม่รู้กันว่ามันตกได้ยังไง ชายผมสีทองมองก่อนจะเอื้อมมือไปก่อนจะท่องคาถาอะไรบางอย่าง มันทำให้หนังสือนี้ลอยขึ้นไปในอากาศก่อนที่มันจะกลับไปอยู่ที่เดิม

ทำไมถึงกราดิอุสถึงมีพลังวิเศษแบบนี้? เพราะเอาจริงๆกราดิอุสไม่ได้เป็นชื่อจริงเขา ชื่อจริงๆของเขา “อเล็กซิมัส” ใช่ เขาคือจอมมารคนล่าสุดนั่นแหละ เขาถูกเหล่าผู้กล้าโค่นลงในช่วงเจ็ดปีที่แล้ว แน่นอนว่าทุกคนต่างคิดว่าเขาตายแล้วแต่จริงๆเขาก็ยังคงอยู่นี่แหละ เอาจริงๆถึงอเล็กซิมัสจะเป็นจอมมาร แต่เขามีคุณลักษณะที่ไม่ค่อยเหมือนจอมมารเท่าไหร่ เขาเป็นคนที่รักสันติและอยากจะสร้างสันติสุขกับมนุษย์เสียมากกว่า แล้วตอนนี้เขาทำอะไรอยู่? ก็ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและใช้ชีวิตกับหนังสือดีๆทุกวัน อเล็กซิมัสหยิบถ้วยกาแฟขึ้นมาก่อนจะจิบช้าๆ เขาหันออกไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้งก่อนจะคิด

“ทำไมเทพฟอร์จูนถึงให้ข้าเป็นจอมมารกันนะ...” ชายคนนี้รำพึงด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่า

หลายๆคนความฝันคือการได้เป็นผู้ยิ่งใหญ่ แต่หากทว่าสำหรับอเล็กซิมัส ไม่ใช่แบบนั้นถ้าหากเขาเลือกได้ เขาอยากจะบอกเทพฟอร์จูนผู้มีอำนาจในการเขียนความจริงของโลกให้เขาเกิดมาเป็นคนธรรมดาๆในครอบครัว ธรรมดาๆจะดีกว่า

“กลับมาแล้วครับ!!” เสียงตะโกนของเด็กหนุ่มดังขึ้นมา

อเล็กซิมัสลุกจากเก้าอี้ไม้ของเขาก่อนจะเดินออกมาห้องสมุดของเขา เขาเดินออกมานั้นเขาก็เห็นเด็กผู้ชายผมสีขาวยืนอยู่ เนื้อตัวของเขามอมแมม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอถลอก เสื้อผ้าของเขาเปลื้อนไปด้วยโคลนและดิน ในมือของเขามีหมาสีขนสีน้ำตาลอยู่ มันแลบลิ้น ก่อนจะมองตรงมายังอเล็กซิมัส ชายผมสีบลอนด์เดินลงมาจากบันไดก่อนจะเดินตรงมาหาชายผมขาวคนนี้

“โดเมนิก...เจ้าไปโดนอะไรมางั้นหรือ? เพราะเหตุใดเจ้าถึงเนื้อตัวมอมแมมเช่นนี้” อเล็กซิมัสเอ่ยปากถาม
“พอดีข้าไปทะเลาะกับพวกนักเลงที่กำลังแกล้งสุนัขตัวนี้น่ะ” โดเมนิกเล่าให้ฟัง

อเล็กซิมัสหรือที่โดเมนิกรู้จักในชื่อ “กลาดิอุส” มองไปที่ดวงตาของสุนัขตัวนี้ก่อนจะเอามือก่ายหน้าผากพร้อมกับพูดกับชายผมขาว

“ข้าเข้าใจว่าเจ้าอยากจะช่วยสุนัขตัวนี้ แต่เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องใช้กำลังก็ได้นี่” ชายผมขาวสั่งสอน
“ข้าขอโทษ พอดีข้าทนไม่ได้ที่เห็นคนรังแกสุนัขตัวนี้น่ะ” โดเมนิกพูดพลางลูปหัวของหมาขนสีน้ำตาลตัวนี้

อเล็กซิมัสถอนหายใจก่อนจะพูดกับชายผมขาว

“ถ้างั้นเจ้าไปอาบน้ำก่อนเถอะ ข้าจะอยู่ในห้องสมุดนะ ถ้าเจ้ามีอะไรก็เรียกข้าละกัน”
“ครับ ท่านกลาดิอุส” ชายผมขาวตอบรับด้วยรอยยิ้มก่อนจะวิ่งขึ้นชั้นสองไป

โดเมนิกคือเด็กที่อเล็กซิมัสช่วยไว้ในช่วงหลังสงครามระหว่างมนุษย์และปีศาจ เขาเป็นผู้รอดชีวิตคนเดียวในหมู่บ้านนั้น ด้วยความที่โดเมนิกไม่มีที่ไปอเล็กซิมัสจึงรับเขาไว้เหมือนเป็นลูกบุญธรรม แม้ว่าตอนแรกๆโดเมนิกจะไม่ชินกับการอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ แต่เมื่ออยู่ไปนานๆที่นี่ก็คือบ้านของโดเมนิกและอเล็กซิมัสก็เหมือนเป็นพ่อของเขา แต่ถึงกระนั้นแม้ว่าทั้งคู่จะอยู่ด้วยกันมาเจ็ดปี โดเมนิกก็ไม่รู้ว่าชื่อจริงของอเล็กซิมัสและไม่รู้ถึงเบื้องหลังของเขา

อเล็กซิมัสเดินกลับขึ้นชั้นสองก่อนจะเดินตรงไปยังห้องสมุด เขาใช้มือของเขาเปิดห้องสมุด ก่อนจะตรงไปกลับที่นั่งของเขา กาแฟที่วางอยู่ข้างๆของเขานั้นเย็นเสียแล้ว อเล็กซิมัสเอื้อมมือก่อนจะท่องคาถา เมื่อสิ้นสุดคำพูดของเขา ควันนั้นก็ลอยขึ้นมา เขาคว้าหูของถ้วยก่อนจะจิบช้าๆ เขาวางถ้วยลงก่อนจะอ่านหนังสือของเขาต่อ การอ่านหนังสือของเขานั้นเหมือนกับการที่เขาเข้าไปในอีกโลกหนึ่ง โลกที่เต็มไปด้วยข้อมูล จินตนาการ และตัวอักษร มันคืออีกโลกที่เต็มไปด้วยความอัศจรรย์ เต็มไปด้วยเรื่องราวๆต่างๆที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน ทุกครั้งที่เขาเปิดหนังสือก็ไม่ต่างอะไรกับนั่งฟังผู้ที่มีความรู้ในเรื่องนั้นๆคุยกับเขา แต่น่าเสียดาย เขาไม่สามารถโต้ตอบได้ เอาจริงๆเขาก็สามารถใช้เวทย์มนต์เพื่อพูดคุยกับคนเขียนได้นั่นแหละ แต่อย่าจะดีกว่า

“ท่านกลาดิอุสครับ...ข้าวเย็นพร้อมแล้วครับ” เสียงของโดมินิกดังขึ้นมา

เสียงนั้นเหมือนดึงสติของเขาออกมาจากโลกแห่งตัวอักษร อเล็กซิมัสหันออกไปมองนอกหน้าต่างก่อนจะเห็นท้องฟ้าสีแสด ดูเหมือนนี่จะเย็นแล้ว เขาปิดหนังสือก่อนจะเดินตามโดมินิก ในขณะทื่เขาเดินตามโดมินิกนั้นเขาก็เหลือบเห็นสุนัขขนสีน้ำตาลเดินตามอยู่ด้วย ดูเหมือนมันจะตามติดชายผมขาวมาก ทั้งคู่เดินลงข้างล่างก่อนจะกลับไปยังชั้นหนึ่ง ก่อนจะเดินตรงเข้าไปในห้องอาหาร ห้องอาหารนั้นเป็นห้องเล็กๆ บนโต๊ะไม้นั้นมีอาหารวางอยู่ โดยวันนี้เป็นสเต๊กกับซุป พร้อมกับขนมปังสองสามก้อนวางอยู่ใกล้ๆ โดยปกติแล้วเกือบทุกวันลูกบุญธรรมของจอมมารจะเป็นคนอาหารเย็นให้ตลอด อดีตจอมมารลากเก้าอี้ก่อนจะนั่งลงไป ส่วนชายผมขาวนั่งตรงข้ามกับเขา ผู้ทำอาหารใช้มือของเขาหยิบเอาก้อนขนมปังขึ้นมาก่อนจะฉีกเป็นชิ้นเล็กๆก่อนจะยื่นไปยังหมาน้อยสีน้ำตาลที่อยู่ที่ขาของเขา

“กินซะนะโดโรธี” โดมินิกพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“โดโรธี?” ชายผมสีบลอนด์เอ่ยทวนพลางใช้ช้อนซุปตักซุปของเขาขึ้นมา
“อ่อ...ข้าตั้งชื่อให้สุนัขตัวนี้น่ะ ข้าเห็นว่ามันเป็นตัวเมีย ข้าก็เลยมอบชื่อให้มันว่าโดโรธีน่ะ” ชายผมขาวพูดให้เหตุผล
“งั้นหรือ...”

หลังจากที่มื้อเย็นจบลง ยามวิกาลก็มาเยือน ทั้งสองแยกย้ายเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ชายผมทองเปิดประตูห้องนอนของตัวเอง ก่อนจะเดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้าที่อยู่ใกล้ๆกับเตียง เขาเปิดตู้เสื้อผ้าก่อนจะถอดชุดอันสุดแสนจะอลังการออก ก่อนจะเปลี่ยนชุดนอนของเขา เมื่อเขาเปลี่ยนเป็นชุดนอนของเขา ชายผมสีบลอนด์ก็ทิ้งร่างลงไปบนเตียงนุ่มๆของเขา เขาคว้าผ้าห่มก่อนจะคลุมร่างของเขา อดีตจอมมารคนนี้หลับตาลงพร้อมกับภาวนาสั้นๆก่อนนอน

“อย่าให้เกิดสงครามขึ้นอีกเลย”

-----

เปลวเพลิงนั้นปกคลุมไปทั่วทุกหนแห่ง ท้องฟ้านั้นมืดสนิท ไร้ซึ่งดวงดาว ไร้ซึ่งจันทรา อเล็กซิมัสยืนท่ามกลางเปลวเพลิง รอบๆเขานั้นเต็มไปด้วยทหารมากมาย ร่างกายของอเล็กซิมัสเต็มไปด้วยหอกมากมายที่เสียบอยู่บนร่างของเขา ชายผมบลอนด์ก้มมองไปที่พื้นก่อนจะเห็นร่างของโดมินิกที่มีคมดาบเสียบทะลุท้องของเขา เลือดนั้นไหลกองไปทั่วพื้น อเล็กซิมัสเอื้อมมือข้างหน้าก่อนจะท่องคาถาอาคม คลื่นพลังสีดำนั้นปรากฏขึ้นมาอยู่ตรงหน้า แต่ไม่ทันที่คลื่นพลังนั้นจะได้ปล่อยออกไป แขนของอเล็กซิมัสก็ถูกตัดออก แขนข้างนั้นตกลงไปบนพื้น ดวงตาของจอมมารผู้นี้เบิกโพลนด้วยความตกใจ

“อ๊ากกกกกกกก” จอมมารผู้นี้กรีดร้อง
“ดูเหมือนนี่คงจะเป็นจุดจบของเจ้าแล้วซินะ...อเล็กซิมัส” อัศวินหน้าคมในชุดเกราะสีน้ำเงินพูดขึ้นมาพร้อมกับดาบที่เปื้อนไปด้วยเลือด
“แก...” อเล็กซิมัสพูดด้วยน้ำเสียงอาฆาต
“ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะมาชีวิตอยู่อีก แต่เอาเถอะ ยังไงเสีย ตอนนี้เจ้าก็ตายแล้ว” ชายในชุดเกราะสีน้ำเงินพูดขึ้นพร้อมกับยกดาบของเขา
“ซวบ!!”

ดาบนั้นแทงเข้าไปที่หน้าท้องของชายผมสีบลอนด์ จอมมารมองเข้าไปในดวงตาของผู้กล้าที่เต็มไปด้วยความสะใจ อัศวินชุดเกราะสีน้ำเงินดึงดาบออก เลือดนั้นหยดไปทั่วพื้น ร่างของอเล็กซิมัสทรุดลงไปกับพื้น ก่อนจะลงไปนอนบนพื้น แม้ว่ารอบๆนั้นจะเต็มไปด้วยเปลวเพลิง แต่ร่างกายของเขานั้นเย็นเฉียบ ดูเหมือนชีวิตของเขาจะจบจริงๆที่ตรงนี้ซินะ? ชายผมสีทรายตั้งคำถาม เขาหันไปมองโดเมนิกที่นอนอยู่บนพื้น ดวงตาของเขายังเปิดอยู่ แม้วิญญาณจะไม่ได้อยู่กับร่างของเขาแล้วก็ตาม จอมมารเอื้อมแขนอีกข้างไปก่อนจะปิดตาของชายเด็กหนุ่มคนนี้ อเล็กซิมัสแหงนหน้ามองท้องฟ้าเป็นครั้งสุดท้าย ท้องฟ้านั้นมืดสนิท ไม่ต่างอะไรกับชีวิตของเขาในตอนนี้

-----

อเล็กซิมัสสะดุ้งตื่นขึ้นมา เหงื่อของเขานั้นไหลไปทั่วร่างของเขา จอมมารผู้นี้มองไปรอบๆ ห้องของเขายังมืดสนิท เขาไม่เห็นอะไรเลย ซึ่งนั่นก็คงเป็นเรื่องดี เพราะสิ่งที่เขาเห็นมะกี้คงเป็นแค่ความฝัน ชายผมสีทองใช้มือปิดดวงตาของเขาข้างหนึ่ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ไหลออกมา

“ฟอร์จูน ทำไมท่านถึงให้ข้าเห็นภาพเช่นนี้” อเล็กซิมัสพูดด้วยน้ำเสียงสั่นกลัว

สำหรับคนทั่วไปมันคงเป็นแค่ความฝันแต่สำหรับอเล็กซิมัสนั้นสิ่งที่เขาเห็นในยามนิทราคือ “อนาคต” ใช่ ภาพเปลวเพลิงและเลือดนั้นคือภาพที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคต เพราะอเล็กซิมัสนั้นทำสัญญาไว้กับฟอร์จูน ให้มอบนิมิตกับเขาถ้าหากจะเกิดเรื่องร้ายๆขึ้น เขาลุกขึ้นมาจากเตียงเขาก่อนจะเดินไปยังหน้าต่างก่อนจะมองออกไปข้างนอก ทุกอย่างนั้นมืดสนิท ไม่แปลกใจเท่าไหร่ เพราะนี่คือยามวิกาลและทุกคนก็หลับใหล ทุกคนต่างเข้าไปสู่ในโลกซึ่งที่ทุกคนไม่มีสติและไม่รับรู้อะไร โลกที่ความเครียดทุกอย่างจะหายไปแต่หากทว่าในตอนนี้มีชายคนนึงออกมาจากโลกนั้น และชายคนนั้นคือ “อเล็กซิมัส” และในตอนนี้เขาก็กำลังจะเผชิญเรื่องราวที่น่ากลัวที่สุด

รุ่งอรุณมาเยือนในที่สุด ดวงตะวันขึ้นมาจากขอบฟ้าก่อนจะสร้างความสว่างให้ทุกคน เหล่าผู้คนต่างขึ้นมาจากโลกนิทราและเริ่มใช้ชีวิตอีกครั้งนึง เช่นเดียวกันกับโดเมนิกที่อุ้มโดโรธีเจ้าตูบขนสีน้ำตาลลงมาข้างล่าง ชายหนุ่มผมสีขาวเอื้อมมือไปก่อนจะเปิดประตูที่จะนำเขาไปสู่ห้องทานอาหาร เมื่อประตูถูกเปิดออกนั้น โดเมนิกก็เห็นชายคนนึงนั่งอยู่บนเก้าอี้ เขายังสวมชุดนอนตัวเดิมของเขา ขอบตาของเขานั้นดำคล้ำเป็นสัญญาณบ่งบอกมาว่าเขาไม่ได้นอน โดเมนิกเห็นสภาพของชายคนนี้แล้วก็ตกใจพร้อมกับเอ่ยปากถามเขา

“ท่านกลาดิอุส ท่านเป็นอะไร? ทำไมขอบตาท่านถึงจะเป็นเช่นนั้น”

ชายที่ถูกเรียกว่ากลาดิอุสหันมาก่อนจะมองหน้าของโดเมนิก ชายผมสีบลอนด์พูดขึ้นมาโดยไม่ได้สนใจคำถามของชายผมขาวเลยแม้แต่น้อย

“โดเมนิก ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้า”

______________________________




英国で産まれた帰国子女の金剛デース!ヨロシクオネガイシマース!
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว
 
Shining in the Darkness : EP 1
อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน 
หน้า 1 จาก 1

Permissions in this forum:คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
Bloody Wrestling Online :: BWO : Special Event :: BWO Novel-
ไปที่: