Bloody Wrestling Online

The Number One Cyber Wrestling Online
 
บ้านPortalCalendarช่วยเหลือรายชื่อสมาชิกกลุ่มผู้ใช้สมัครสมาชิก(Register)เข้าสู่ระบบ(Log in)

Share | 
 

 Rumble School : 5

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down 
ผู้ตั้งข้อความ
ฟ้ามืด
Mid Card
Mid Card


จำนวนข้อความ : 483
Join date : 30/04/2013
Age : 23
ที่อยู่ : μ's

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Rumble School : 5   Tue Nov 24, 2015 12:58 am

นางิสะยืดแขนทั้งสองข้างเพื่อบิดขี้เกียจหลังจากที่หย่อนตัวลงนั่งบนที่นั่งของตัวเอง ก่อนที่เธอจะฟุบลงบนโต๊ะพร้อมถอนหายใจเบาๆ

แต่นั่นคือเสียงถอนหายใจแห่งความโล่งอก เพราะหลายวันมานี้ ชีวิตในรั้วโรงเรียนเอกชนฮิริวของเธอช่างสงบสุขเสียเหลือเกิน หลังจากที่การเผชิญหน้ากับมิยาโมโตะ คิซารุได้ผ่านพ้นไป

นี่อาจเป็นชีวิตสาว ม.ปลาย อันแสนสุขที่นางิสะต้องการ แม้ในใจลึกๆเธอก็รู้ดีว่าสักวันความวุ่นวายเหล่านั้นอาจจะหวนคืนกลับมา เพียงแต่ยังไม่ใช่ตอนนี้

“ไง?”

หลังจากที่ชินสุเกะเข้ามาในห้องเรียนเขาก็ทักนางิสะเป็นคนแรก เด็กสาวโบกมือให้เขา ก่อนที่เด็กหนุ่มผมแดงจะนั่งลงโต๊ะข้างๆนางิสะซึ่งเป็นที่นั่งของเขา

“เป็นไงบ้าง ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า?”
“ไม่เจ็บแล้วล่ะ ให้คุณหมอตรวจอย่างละเอียดดูแล้วก็ไม่มีอะไรอันตราย แค่กินยานิดหน่อยก็วิ่งปร๋อแล้ว อีกอย่างเห็นแบบนี้แต่จริงๆฉันอึดนะจะบอกให้”

ชินสุเกะทำท่าเบ่งกล้ามจนนางิสะเห็นแล้วก็อดขำไม่ได้

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้วล่ะ”

การสนทนาของทั้งคู่จบลงเมื่ออาจารย์ประจำชั้นเดินเข้ามาในห้อง เหล่านักเรียนต่างวิ่งกลับเข้าไปนั่งที่ของตนเองอย่างพร้อมเพรียง เสียงพูดคุยที่ดังจ้อกแจ้กจอแจไปทั่วห้องต่างก็เงียบลงทันใด

“อาจจะกะทันหันไปหน่อย แต่ห้องเรามีนักเรียนใหม่เพิ่งย้ายเข้ามา”

เมื่ออาจารย์พูดจบ ก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที โดยเฉพาะเสียงของเหล่านักเรียนชาย และประเด็นคลาสสิกที่พวกเขาคุยกันคือ ‘นักเรียนใหม่เป็นผู้ชายหรือผู้หญิง?’

“เอ้า! เงียบๆกันหน่อย เอาล่ะ เข้ามาได้แล้วจ้ะ”

อาจารย์ประจำชั้นหันไปทางประตูห้องซึ่งคงจะมีนักเรียนใหม่ที่อาจารย์พูดถึงยืนอยู่หลังบานประตูนั้น เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมเขาหรือเธอที่ก้าวเข้ามาในห้อง ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่เพื่อนร่วมชั้นคนใหม่ของพวกเขาเป็นตาเดียว

เสียงอุทานดังมาจากพวกผู้ชายเป็นส่วนใหญ่เมื่อเห็นว่านักเรียนที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่นั้นเป็นผู้หญิง เธอเป็นสาวน้อยผมยาวไว้เป็นทรงฮิเมะคัทสีน้ำตาล หน้าตาจัดว่าน่ารักในระดับหนึ่ง เธอก้าวไปยืนอยู่หน้าห้องเรียนและยิ้มหวานเล่นเอาหนุ่มๆใจละลาย ก่อนที่เธอจะคว้าชอล์กและเขียนชื่อของตนเองบนกระดานดำพร้อมกล่าวแนะนำตัว

“สวัสดีค่ะ ชื่อยามาชิโระ ฮิคาริค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะ”

น้ำเสียงหวานหยดย้อยของเธอทำให้ผู้ชายในห้องบางส่วนเริ่มออกลายหน้าภาชนะมีหู บ้างก็ยิงคำถามเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของนักเรียนใหม่คนนี้แบบไม่เกรงใจ จนอาจารย์ประจำชั้นต้องตบโต๊ะเสียงดังเพื่อให้ทุกคนอยู่ในความสงบ ชินสุเกะซึ่งไม่ได้มีพฤติกรรมแบบนักเรียนชายกลุ่มดังกล่าวและมองเหม่อไปนอกหน้าต่างสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงตบโต๊ะของอาจารย์ สายตาของเขามองไปยังนักเรียนใหม่นามฮิคาริ และนั่นทำให้เขาชะงักเล็กน้อยเมื่อสายตาของทั้งสองประสานกัน เขาก็ไม่ได้อยากเข้าข้างตัวเองสักเท่าไหร่ แต่เด็กหนุ่มค่อนข้างมั่นใจว่าเพื่อนร่วมห้องคนใหม่คนนี้กำลังจ้องมาทางเขา

“ที่นั่งตรงนั้นว่างอยู่ เธอนั่งตรงนั้นแล้วกันนะ”

อาจารย์ประจำชั้นชี้ไปที่โต๊ะด้านหลังชินสุเกะซึ่งว่างอยู่พอดี ฮิคาริพยักหน้ารับและเดินไปที่โต๊ะช้าๆโดยที่สายตาของเหล่านักเรียนชายหูดำทั้งหลายต่างมองตามอย่างไม่วางตา เธอไม่ได้สนใจใครจนกระทั่งเดินมาถึงตรงที่นั่งของชินสุเกะ

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉันชื่อยามาชิโระ ฮิคาริ”

ฮิคาริกล่าวแนะนำตัวกับชินสุเกะท่ามกลางความอิจฉาตาร้อนของนักเรียนชายคนอื่นๆเมื่อนักเรียนใหม่คนสวยเข้าไปทักทายเด็กหนุ่มผมแดง เล่นเอาชินสุเกะอ้ำๆอึ้งๆก่อนที่จะตอบกลับไปตามมารยาท

“ทะ... โทโมโนริ ชินสุเกะครับ”
“ฉันเพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ ถ้าไม่เป็นการรบกวนอยากให้คุณโทโมโนริช่วยพาดูรอบๆโรงเรียนช่วงพักหน่อยได้ไหมคะ?”
“เอ๋??”

ชินสุเกะร้องเหวอ พลางเหลือบมองนางิสะที่ดูจะไม่มีปฏิกิริยาใดๆทั้งสิ้นกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขา

“ละ... แล้วทำไมต้องเป็นผมล่ะ?”
“ไม่ได้หรอคะ?”

น้ำเสียงซึมๆบวกกับสีหน้าเศร้าๆของฮิคาริเล่นเอาชินสุเกะกลืนน้ำลายดังเอื๊อกแถมยังรู้สึกผิดขึ้นมาซะอย่างนั้น เหมือนบีบบังคับกลายๆให้เขาต้องตอบตกลงอย่างช่วยไม่ได้

“ถะ... ถ้างั้นก็ได้ครับ”
“จริงหรอคะ!? ขอบคุณนะคะ คุณโทโมโนริ”

ฮิคาริยิ้มร่าพลางเดินไปนั่งที่ของตัวเอง ชินสุเกะเกาหัวแกรกๆและมองไปที่นางิสะอีกครั้ง เธอยังคงไม่สนใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาเท่าไหร่ทำให้เด็กหนุ่มแอบถอนหายใจเบาๆ

----------------------------------------------------

เสียงกริ่งบ่งบอกว่าถึงเวลาพักเที่ยงดังขึ้น นักเรียนบางส่วนเริ่มทยอยออกจากห้องเรียน ตั้งแต่เริ่มเรียนมาจนถึงตอนนี้ ชินสุเกะรู้สึกถึงสายตาของฮิคาริที่จ้องมองมาจากโต๊ะด้านหลังอยู่เป็นระยะ ซึ่งเขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอทำแบบนั้น แต่เขาเองก็ไม่กล้าหันกลับไปมอง

“คุณโทโมโนริ ไปกันได้หรือยังคะ?”

ฮิคาริเดินมาถามชินสุเกะถึงที่ ทำให้เด็กหนุ่มสะดุ้งนิดๆก่อนที่จะพยักหน้าพร้อมยิ้มแหยๆ พลางเดินออกจากห้องไปพร้อมกับเธอ ชินสุเกะมองไปที่นางิสะอีกรอบก็พบว่าเธอฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีพร้อมหยิบข้าวกล่องขึ้นมา ดูท่าว่านางิสะจะไม่ใส่ใจเกี่ยวกับเรื่องนักเรียนใหม่คนนี้เลยแม้แต่น้อย

“แล้วคุณยามาชิโระอยากไปที่ไหนก่อนดีครับ?”
“เรียกฮิคาริก็ได้ค่ะ คุณชินสุเกะ”
“อะ... เอ่อ... ถ้างั้นคุณฮิคาริ อยากจะไปที่ไหนก่อนดีครับ?”
“ถ้าที่ๆอยากไปเป็นที่แรกก็พอมีอยู่นะคะ”

ฮิคาริกล่าวพร้อมขยับตัวเข้ามาใกล้ชินสุเกะ เธอเลื่อนใบหน้าของตัวเองเข้าไปใกล้หูของเขาเล่นเอาเด็กหนุ่มหน้าแดงก่ำ ก่อนที่จะกระซิบอะไรบางอย่าง แม้ว่าชินสุเกะจะไม่ได้คิดอะไรกับเธอ แต่โดยธรรมชาติของผู้ชายแล้วหากมีผู้หญิงน่ารักๆเข้ามาใกล้ๆแบบนี้ไม่ว่าเป็นใครก็ต้องมีปฏิกิริยากันทั้งนั้น

“อะ... โอเคครับ ไปที่นั่นก่อนก็ได้”

----------------------------------------------------

“ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ”

นางิสะเก็บข้าวกล่องใส่ผ้าคลุมไว้เหมือนเดิมหลังจากที่ทานเสร็จแล้ว เธอเหลือบมองไปที่โต๊ะของชินสุเกะนิดๆ โต๊ะตัวนั้นว่างเปล่าเพราะเขายังไม่กลับมา ปกติแล้วตอนพักเที่ยงนางิสะกับชินสุเกะจะทานข้าวกลางวันด้วยกันอยู่บ่อยๆ แต่ในวันนี้เมื่อเธอเห็นว่าชินสุเกะสัญญากับนักเรียนใหม่ว่าจะพาเยี่ยมชมโรงเรียนจึงไม่อยากไปรบกวน

“ชินสุเกะคุง หายไปนานจัง อ่า... รู้สึกคอแห้งซะแล้วสิ”

นางิสะลุกจากโต๊ะและเดินออกจากห้องเพื่อที่จะไปซื้อน้ำที่ตู้กดน้ำอัตโนมัติซึ่งอยู่ไม่ไกลจากห้องเรียนนัก แต่เพราะไม่ทันระวังเลยชนเข้ากับคนที่กำลังเดินสวนเข้ามา เด็กสาวจึงรีบก้มหัวขอโทษใหญ่

“ขอโทษค่ะ... อ้าว? รุ่นพี่ฮาเซกาวะ”

เมื่อนางิสะเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าเป็นฟูจินั่นเอง แน่นอนว่าเขาน่าจะมีธุระอะไรบางอย่าง ถึงทำให้นักเรียนปีสองอย่างเขามาที่ห้องเรียนของนักเรียนปีหนึ่งแบบนี้

“มาทำอะไรที่นี่หรอคะ?”
“มาหาโทโมโนริน่ะ อยู่ไหม?”
“อ๋อ... พอดีวันนี้มีนักเรียนย้ายเข้ามาใหม่น่ะค่ะ ชินสุเกะคุงเลยพาเธอไปเยี่ยมชมโรงเรียน”
“เธอ? ผู้หญิงหรอ!?”

จู่ๆฟูจิก็โพล่งขึ้นมาจนนางิสะตกใจ

“ชะ... ใช่ค่ะ แล้วทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะคะ? ฮั่นแน่! รุ่นพี่คงอยากเห็นหน้านักเรียนใหม่ล่ะสิ บอกว่าผู้หญิงเป็นไม่ได้ ให้ตายสิ พวกผู้ชายนี่จริงๆเล้ย”
“หวังว่าคงจะไม่ใช่อย่างที่คิดนะ...”
“เอ๋? พูดถึงอะไรหรอคะ?”
“เปล่าหรอก... ขอตัวก่อนนะ”

ฟูจิเดินจากไปแบบดื้อๆ ทำให้นางิสะมองตามไปแบบงงๆ ไหนจะท่าทางแปลกๆเมื่อได้ยินเรื่องของนักเรียนใหม่อีก

“พิลึกแฮะ...”

----------------------------------------------------

“ทำไมคุณฮิคาริถึงอยากมาที่ดาดฟ้านี่ล่ะครับ?”

เหมือนเมื่อสักครู่ฮิคาริจะกระซิบบอกสถานที่ที่ตัวเองอยากไปให้กับชินสุเกะได้รับรู้แล้ว เด็กหนุ่มจึงเดินนำเธอขึ้นบันไดจนถึงชั้นบนสุดของโรงเรียน ซึ่งก็คือดาดฟ้านั่นเอง

“มันเป็นสถานที่ที่เงียบสงบดีค่ะ มีลมเย็นๆพัดผ่าน มองดูทิวทัศน์ที่สวยงามข้างล่าง ฉันชอบมากเลยค่ะ”

ฮิคาริเดินไปเกาะลูกกรงพร้อมมองดูสภาพแวดล้อมโดยรอบของโรงเรียน ไม่ว่าจะเป็นสนามกีฬากลางแจ้ง สวนสาธารณะ ท้องฟ้าที่ปลอดโปร่ง และต้นไม้เขียวขจี ซึ่งต่างก็ดูแล้วสบายตา

“และอีกอย่าง เพราะฉันไม่ค่อยมีเพื่อนสนิทเท่าไหร่ ฉันจึงมีความฝันอย่างนึงมาตลอด คือการที่ได้ทานข้าวกลางวันกับเพื่อนสักคนบนดาดฟ้าแบบนี้”

ว่าแล้วฮิคาริก็ยกกล่องที่ถูกคลุมด้วยผ้าสีชมพูขึ้นมา ซึ่งเธอถือติดมือมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว

“ยังไงก็มาทานข้าวกลางวันกันดีไหมคะ?”
“เอ๊ะ? แต่ผมไม่ได้หยิบข้าวกล่องมาด้วย”
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันทำเผื่อไว้แล้ว เพราะฉันตั้งใจว่าจะทำข้าวกล่องให้เพื่อนคนแรกของฉันที่โรงเรียนนี้ได้ทาน”

ฮิคาริเดินไปนั่งบนม้านั่งและค่อยๆคลายผ้าที่คลุมกล่องออก ข้างในเป็นกล่องข้าวกลางวันสองกล่องวางเรียงซ้อนกันอยู่ เธอหยิบกล่องที่อยู่ด้านบนลงมาวางบนม้านั่งและเปิดมันออกมา ข้างในกล่องเป็นข้าวกลางวันแบบเรียบง่าย แต่ถูกจัดวางอย่างสวยงามทำให้ดูน่ารับประทาน

“เชิญนั่งก่อนสิคะ”
“คะ... ครับ”

เมื่อมาถึงขั้นนี้ชินสุเกะจะปฏิเสธก็กระไรอยู่ เขาจึงค่อยๆเดินไปนั่งแบบเก้ๆกังๆ โดยเลือกที่นั่งค่อนข้างห่างจากฮิคาริพอสมควรคงเพราะรู้สึกเขินนิดๆ

“ถะ... ถ้างั้น ทานแล้วนะครับ”

เด็กหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบข้าวกล่องที่ฮิคาริทำมาให้ แต่กลับถูกเธอดึงข้าวกล่องนั้นไปถือไว้เองจนเขาหน้าเหวอและชักมือกลับเพราะคิดว่าตนทำอะไรเสียมารยาทลงไป ทางฮิคาริไม่ได้พูดอะไรและใช้ตะเกียบคีบไข่ม้วนขึ้นมา เธอใช้มืออีกข้างรองไว้เพื่อป้องกันไม่ให้มันตกพื้น แต่แทนที่จะเอาเข้าปากตัวเอง เธอกลับค่อยๆยื่นไข่ม้วนก้อนนั้นเข้าไปใกล้ๆใบหน้าของชินสุเกะแทน

“อ้าปากสิคะ อ้าม~♡”
“เหวอ!! ผะ... ผมทานเองได้ครับ”

ชินสุเกะหน้าแดงแจ๋ ออกอาการลุกลี้ลุกลนอย่างชัดเจนและพยายามขยับตัวหนี แต่ก็ถูกฮิคาริขยับเข้าประชิดตัวและพยายามคะยั้นคะยอจะให้เขาทานไข่ม้วนที่เธอป้อนให้ได้

“เร็วๆสิคะ อ้าม~”
“ให้ผมทานเองเถอะครับคุณฮิคาริ!!”

ชินสุเกะที่เผลอขึ้นเสียงเอามือปิดปากตัวเองเพราะรู้ตัวว่าพูดแรงไป พอเห็นฮิคาริที่ค่อยๆก้มหน้าและเหมือนจะมีน้ำตาซึมออกมานิดๆก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกผิดเข้าไปใหญ่ จนเด็กหนุ่มเริ่มจะลนลานทำอะไรไม่ถูก

“อ๊า! ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะครับ คือผม-”
“คุณชินสุเกะ... รังเกียจฉันหรอคะ?”

สายตาของฮิคาริที่ช้อนขึ้นมาทำเอาชินสุเกะหัวใจเต้นแรง หน้าที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงขึ้นไปอีกจนเหมือนผลมะเขือเทศที่สุกงอม

“ไม่เลยครับ! ไม่รังเกียจเลยสักนิด! ผมดีใจด้วยซ้ำครับที่มีเพื่อนเป็นผู้หญิงน่ารักแบบคุณ”

คำพูดเหล่านั้นทำให้ฮิคาริกลับมายิ้มแย้มอีกครั้ง แม้มันจะเป็นเพียงคำพูดปลอบใจธรรมดาที่ไม่มีความหมายอะไรลึกซึ้งก็ตาม แต่ก็นับว่าชินสุเกะแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดี

“จะ... จริงหรอคะ? ถะ... ถ้างั้น... ก็อ้ามสิคะ”

คราวนี้ชินสุเกะคงปฏิเสธไม่ลง ไข่ม้วนหอมหวานถูกส่งจากตะเกียบในมือฮิคาริเข้าไปในปากของเด็กหนุ่ม หลังจากที่ทานเข้าไปแล้วเขาก็รีบเบือนหน้าหนีด้วยความอายสุดขีด แต่ด้วยรสชาติของไข่ม้วนก้อนนี้ทำให้เขาแทบจะลืมความอายไปเลย

“อร่อยมากครับ! คุณฮิคาริทำอาหารเก่งจัง”
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกคะ ถ้าอร่อยก็ทานเยอะๆเลยนะคะ อ้าม~”

ไส้กรอกรูปปลาหมึกถูกคีบตามมา คราวนี้ชินสุเกะทานเข้าไปแบบไม่ขัดเขิน รสชาตินั้นยอดเยี่ยมไม่แพ้กันจนทำให้ชินสุเกะถึงกับเอ่ยชมไม่หยุดปาก

“เอ่อ... คุณฮิคาริครับ”
“คะ?”
“คือ... อาจจะเสียมารยาท แต่ผมสงสัยน่ะครับ ทำไมคุณถึงอยากเป็นเพื่อนกับผมหรอครับ?

คำถามของชินสุเกะทำให้ฮิคาริซึ่งกำลังจะคีบกุ้งเทมปุระหยุดกึก

“อีกอย่างผมรู้สึกได้ว่าคุณฮิคาริชอบมองมาที่ผม ผมก็ไม่รู้หรอกนะครับว่าคุณฮิคาริคิดอะไรกับผม อย่าหาว่าผมหลงตัวเองเลยนะครับ แต่ถ้าคุณฮิคาริคิดอะไรแบบนั้นจริงๆล่ะก็ผมคงต้องขอปฏิเสธแบบตรงๆเพราะผมนั้นมีคนที่ชอ-”
“ฉันอยากอยู่ในสายตาของเขาบ้าง”

ฮิคาริพูดแทรกขึ้นมาด้วยคำพูดที่ชินสุเกะได้ยินแล้วหันไปมองเด็กสาวด้วยท่าทีที่ไม่เข้าใจ ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าบรรยากาศโดยรอบเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ทั้งๆที่บนดาดฟ้ามีอากาศที่ถ่ายเทและเย็นสบายแท้ๆ แต่เขากลับรู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

“? คุณหมายความว่าอะ-”

ชินสุเกะหยุดชะงักโดยที่ยังพูดไม่จบ เขารู้สึกง่วงขึ้นมาอย่างกะทันหันจนอ้าปากหาวออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ สายตาเริ่มพร่ามัว แต่เขาก็พยายามฝืนตัวเองสุดฤทธิ์ เพราะรู้ว่าที่ๆเขาอยู่ตอนนี้ไม่เหมาะสำหรับการนอนหลับ

“ทำไมถึงรู้สึกง่วงๆกันนะ...”
“ไม่แปลกหรอค่ะ หนังท้องตึง หนังตาก็เริ่มหย่อน อากาศสบายๆแบบนี้ ใครๆก็อยากนอนกันทั้งนั้น”

ฮิคาริประคองร่างของชินสุเกะที่ดูมึนตึงให้นอนลง ศีรษะของเขาหนุนลงบนตักของเธอ ความจริงชินสุเกะรู้สึกตกใจที่จู่ๆก็ได้นอนลงบนตักของผู้หญิงที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน แต่ด้วยความง่วงที่เกินบรรยายทำให้เขาไม่ขัดขืนอะไร เพียงไม่นานนักเขาก็หลับตาลง ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือฮิคาริที่มองลงมาพร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจ

“หลับให้สบายนะคะ คุณชินสุเกะ”
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว
 
Rumble School : 5
อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน 
หน้า 1 จาก 1

Permissions in this forum:คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
Bloody Wrestling Online :: BWO : Special Event :: BWO Novel-
ไปที่: