Bloody Wrestling Online

The Number One Cyber Wrestling Online
 
บ้านPortalCalendarช่วยเหลือรายชื่อสมาชิกกลุ่มผู้ใช้สมัครสมาชิก(Register)เข้าสู่ระบบ(Log in)

Share | 
 

 Blood Princess : 2

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down 
ผู้ตั้งข้อความ
ฟ้ามืด
Mid Card
Mid Card


จำนวนข้อความ : 484
Join date : 30/04/2013
Age : 23
ที่อยู่ : μ's

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Blood Princess : 2   Sat Jun 18, 2016 1:50 am

“คุเรฮะจังน่ะนะ ขี้กลัวสุดๆไปเลยแหละ”

ไมคุยกับเด็กสาวลึกลับไปตลอดทางโดยไม่สนว่าเธอจะฟังหรือเปล่า ดูเหมือนเธอแค่พยายามทำให้บรรยากาศโดยรอบดูไม่น่ากลัวจนเกินไป

“มีวันนึงคุเรฮะจังมาค้างที่บ้านฉัน แล้วคืนนั้นทีวีฉายหนังผีพอดี คุเรฮะจังนอนไม่หลับทั้งคืนเลยแหละ แถมยังมาขอนอนที่บ้านฉันตั้งอาทิตย์นึงเต็มๆเพราะไม่กล้านอนคนเดียวที่บ้าน คิดแล้วยังขำอยู่เลย พอเล่าเรื่องนี้ให้พี่อิโอริฟังแล้วพี่ก็หัวเราะใหญ่...เลยล่ะ”

เมื่อพูดถึงอิโอริ ไมก็เงียบไปชั่วขณะ เธอหยุดฝีเท้าลง ทำให้เด็กสาวลึกลับต้องหยุดตามเธอไปด้วย

“พี่อิโอริ ตายแล้วจริงๆหรอ?”

ไมถามออกไปโดยที่ตัวเองก็รู้คำตอบนั่นดี

เมื่อเห็นอิโอริอยู่ในสภาพแบบนั้น ก็คงไม่ต้องพูดหลอกตัวเองอะไรอีก

เป็นความจริงอันโหดร้ายที่ไมต้องยอมรับ... อิโอริจากเธอไปโดยที่เธอไม่ทันแม้แต่จะได้ร้องไห้ด้วยความเศร้าโศกเสียใจ

แต่การร้องไห้ฟูมฟายไม่ใช่ทางออก... ตราบใดที่ไมยังคงมีลมหายใจ เธอจะใช้ชีวิตต่อไปในการตามหาเพื่อนๆของเธอ

ที่เธอหวังว่าพวกเขาจะยังมีชีวิตอยู่

“จริงสิ... ยังไม่ได้แนะนำตัวกันเลย ฉันชื่อคาวาอิ ไม แล้วเธอล่ะ?”
“...อากิ”

เด็กสาวลึกลับเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงแนะนำตัวเองแบบสั้นๆ

“อากิจังสินะ ชื่อน่ารักจัง ยินดีที่ได้รู้จักนะ”

ไมยื่นมือออกมา อากิมองมือของเธอด้วยสีหน้าเรียบๆ แต่แล้วก็ยื่นมือออกมาจับ

(มือเล็กจัง แถมยังเย็นเฉียบเลย)

ในขณะที่ทั้งสองทำความรู้จักกันอยู่นั้นเอง

“กรี๊ดดดดดด!!”

เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้น

“นั่นเสียงคุเรฮะจังนี่!!”

เมื่อไมตะโกนออกไปแบบนั้นก็วิ่งไปตามเสียงทันทีโดยไม่สนใจอากิที่ดูไม่ได้อยากที่จะวิ่งตามไปเท่าไหร่ เสียงกรีดร้องนั้นยังคงดังอยู่ หรือว่าคุเรฮะจะอยู่ในอันตราย?

ไมวิ่งด้วยความเร็วสูงที่สุดเท่าที่เธอสามารถทำได้ หลังจากที่ตามเสียงกรีดร้องมาได้สักระยะ เธอก็เจอคุเรฮะอย่างที่คิดไว้

“มะ ไมจัง?”

คุเรฮะหันมา ตัวของเธอนั้นสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวกับอะไรบางอย่าง ข้างๆเธอนั้นมีมาโคโตะที่จับไหล่เธอไว้อยู่ เมื่อเขาเห็นไมจึงรีบเอามือออกแล้วพูดขึ้น

“อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ ฉันไม่ได้ทำอะไรน่าสงสัย พอดีเห็นคุณอันโดเดินอยู่คนเดียวเลยจะเข้าไปทัก แต่คุณอันโดไม่รู้ว่าเป็นฉันเลยตกใจน่ะ”
“ใช่จ้ะ พอตื่นขึ้นมาจู่ๆในเมืองก็เป็นแบบนี้ คนที่บ้านก็หายไปหมด ฉันเลยจะลองเดินหาคนอื่นๆดู ตอนที่กำลังกลัวๆอุเอดะคุงมาจับไหล่ฉันก็เลยตกใจร้องไปซะดังแบบนั้น”

มาโคโตะอธิบายเสร็จสรรพ ทางคุเรฮะเองก็พูดไปในทำนองเดียวกัน ความจริงไมเองก็ไม่ได้สงสัยในตัวเขาแต่แรกอยู่แล้ว เพราะไมรู้จักเขาดีว่ามาโคโตะไม่ใช่คนที่จะทำอะไรไม่ดี

“ดีใจจังที่เธอปลอดภัย”

แล้วไมก็โผเข้ากอดคุเรฮะแน่น แน่นซะราวกับว่ากลัวคุเรฮะจะหายไป

“ฮะๆ กอดแน่นไปหรือเปล่า จะหายใจไม่ออกอยู่แล้วนะ”
“ขอโทษทีนะ ฉันเห็นเธอปลอดภัยดีก็เลยเผลอไป”
“อะไรกัน ฉันไม่เป็นอะไรไปหรอก”

ไมผละตัวออกจากคุเรฮะแล้วยิ้มนิดๆ จากนั้นจู่ๆสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป

“...พี่อิโอริ”
“หืม? พี่อิโอริทำไมหรอ?”
“พี่อิโอริเขา...”

ไมหยุดคำพูดไว้แค่นั้นและไม่ได้พูดอะไรต่อ

“มะ ไม่จริงใช่ไหม?”

เหมือนกับว่าแค่เห็นสีหน้าของไมโดยไม่ต้องพูดคุเรฮะก็รู้ว่าสิ่งที่ไมต้องการจะบอกคืออะไร มาโคโตะที่ฟังอยู่ก็มีสีหน้าตกใจเช่นกันแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

“ที่นี่น่ะ... ไม่ใช่ที่ๆปกติเราอาศัยอยู่ ที่นี่มีผีพยายามจะเข้ามาทำร้ายฉันด้วย”
“ผะ ผีหรอ!?
“ใช่... เพราะฉันไปเจอพี่อิโอริกลายเป็นเหมือนผีพวกนั้นไปแล้ว เลยคิดว่าทุกคนจะต้องอยู่ในอันตราย ถึงได้พยายามออกตามหา”

ระหว่างนั้นมาโคโตะก็หยิบโทรศัพท์สมาร์ทโฟนออกมา

“ไม่มีสัญญาณ... ก็แหงล่ะนะ”

เขาพูดแล้วเก็บสมาร์ทโฟนไว้ในกระเป๋ากางเกงเหมือนเดิม

“ดูๆแล้วที่นี่ก็ดูเหมือนละแวกที่เราอยู่ แต่ต่างกันตรงที่ไม่มีคน ก็ไม่รู้หรอกนะว่าทำไมพวกเราถึงมาอยู่ที่นี่ได้... แต่ตอนนี้ บางทีเพื่อนๆของเราอาจจะอยู่แถวๆบ้านของตัวเองนั่นแหละ ยังไงก็ลองไปหาแถวนั้นดูก่อน”

มาโคโตะเสนอ ไมกับคุเรฮะพยักหน้าเห็นด้วย

“อ๊ะ จริงสิ ก่อนหน้านี้มีเด็กผู้หญิงคนนึงช่วยฉันเอาไว้จากผีพวกนั้นด้วยน่ะ ดูเหมือนเธอจะรู้ทางหนีจากที่นี่ด้วย”

ไมหันไปทางด้านหลังตัวเองและมองซ้ายมองขวา ดูเหมือนอากิจะไม่ได้ตามเธอมา แต่สักพักเด็กสาวผมแดงก็ค่อยๆเดินมาพอดี

“คนนี้แหละ เธอชื่ออากิน่ะ ส่วนนี่คุเรฮะจังกับอุเอดะคุง”
“เพื่อนของเธอมีแค่นี้ใช่ไหม?”

อากิพูดตัดบทโดยไม่รอพูดคุยทำความรู้จักใครทั้งสิ้น

“ปะ เปล่า ยังมีอีกน่ะ”
“งั้นหรอ?”

ดูเหมือนท่าทีของอากิจะทำให้ทุกคนดูอึดอัดแบบแปลกๆ

“อะ เอาล่ะ ถ้างั้นเราไปหาพวกที่เหลือกันเถอะ”

เพื่อไม่ให้เกิดบรรยากาศกระอักกระอ่วนไปมากกว่านี้ ไมจึงเสนอให้ทุกคนออกตามหาเพื่อนๆที่เหลือ ทั้งหมดจึงเริ่มออกตามหาโดยที่มีความหวังว่าพวกเขาทุกคนจะยังคงปลอดภัย

----------------------------------------------------

“ในเมืองดูน่ากลัวจังเลยเนอะ”
“...”
“มีรายการอะไรมาแกล้งพวกเราหรือเปล่านะ คาบาเนะคุงลองดูรอบๆซิว่ามีกล้องซ่อนอยู่หรือเปล่า?”
“...”
“ถ้าเป็นแบบนั้นจริงล่ะก็ทีมงานเก่งมากเลยเนอะ ทำท้องฟ้าเป็นสีแดงได้ด้วย”
“...”
“พูดอะไรบ้างสิ ปล่อยให้พูดคนเดียวแบบนี้เหมือนฉันเป็นคนบ้าเลย”

ชินสุเกะกับอารุนะเดินไปตามถนนด้วยกันได้สักพักแล้ว

แม้บรรยากาศโดยรอบจะดูน่ากลัวแต่ทางเด็กสาวก็พยายามชวนชินสุเกะคุยอย่างร่าเริง ซึ่งทางอีกฝ่ายไม่ได้ตอบอะไรเอาแต่มองไปข้างหน้าและดูจะไม่สนใจคนที่เดินข้างๆเลยสักนิด

“หรือว่าจะเขินฉัน? แหมไม่เห็นต้องเขินขนาดนั้นเลยก็ได้ ฉันก็ไม่ได้สวยอะไรขนาดนั้นซะหน่อย ดูสิๆ มีสิวขึ้นตรงนี้ด้วยสงสัยจะนอนดึกไปหน่อ- อ้าว?”

อารุนะหยุดเดินเพราะหวังว่าชินสุเกะจะหันมาสนใจบ้าง แต่กลายเป็นว่าเขากลับเดินนำหน้าเธอไปไกล

“นี่รอด้ว- ว้าย!!”

อารุนะที่พยายามจะเร่งฝีเท้าเพื่อให้ตามชินสุเกะได้ทันล้มหน้าคะมำลงไป เธอคงสะดุดกับอะไรบางอย่าง นั่นทำให้ชินสุเกะหยุดเดินและหันกลับมามอง

“เจ็บจัง...”

ดูท่าทางไม่น่าจะใช่การพุ่งล้มเพื่อเรียกร้องความสนใจแน่ๆ

“อูย... เหมือนข้อเท้าจะแพลงด้วยน่ะ ช่วยหน่อยสิคาบาเนะคุง”

ชินสุเกะเดาะลิ้นพร้อมส่ายหน้านิดๆแบบไม่เต็มใจนักแต่ก็เดินมาช่วย

“นี่ๆ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว... ช่วยอุ้มฉันแบบเจ้าหญิงด้วยสิ♡”

อารุนะพูดทีเล่นทีจริง แต่แล้วชินสุเกะก็ประคองร่างเธอแล้วอุ้มขึ้นมาจริงๆ

“ว้าย! แค่พูดแหย่เล่นๆไม่คิดว่าคาบาเนะคุงจะทำจริงนะเนี่ย... อะ อ้าว?”

แต่กลายเป็นว่าชินสุเกะแค่อุ้มอารุนะแล้ววางร่างของเธอบนม้านั่งใกล้ๆเท่านั้น

“นี่! คิดจะทำอะไร?”
“ช่วยเงียบๆหน่อยเหอะ!!”

ชินสุเกะที่เงียบมานานตวาดจนอารุนะถึงกับหน้าเจื่อนไปเลย

“ข้อเท้าแพลงไม่ใช่หรอไง? อยู่นิ่งๆเถอะ เดี๋ยวจะไปหาอะไรมาทำแผลให้”

แล้วชินสุเกะก็เดินหายไป ไม่นานนักเขาก็กลับมาพร้อมผ้าพันแผลหนึ่งกล่อง

“คลินิกใกล้ๆนี่ก็ไม่มีใครอยู่... เอาผ้าพันแผลมายืมใช้สักหน่อยแล้วกัน”

ชินสุเกะพูดพลางนั่งคุกเข่าตรงหน้าอารุนะที่เริ่มขยับตัวเปลี่ยนเป็นท่านั่ง

“ข้างไหน?”
“ขะ ข้างขวา”

ชินสุเกะค่อยๆประคองเท้าขวาของอารุนะซึ่งใส่รองเท้าผ้าใบสีขาว ก่อนที่จะค่อยๆถอดรองเท้าออกแล้วพันผ้าพันแผลให้อย่างนุ่มนวล เมื่อเสร็จแล้วจึงสวมรองเท้าให้เธอเหมือนเดิม

“เสร็จแล้ว คราวหลังเดินก็ดูตาม้าตาเรือบ้าง”
“ขะ ขอบคุณ”

หลังจากพันแผลเสร็จอารุนะก็ลุกขึ้นยืน ข้อเท้าที่แพลงนั้นถูกบรรเทาไปพอสมควรทำให้เธอพอจะเดินด้วยตัวเองได้แล้ว

“คาบาเนะคุงนี่ดูพูดตรงๆแรงๆนะ แต่ฉันว่านายก็เป็นคนที่แคร์คนอื่นเหมือนกันนี่นา”
“หรอ? เอาเถอะ เดินได้แล้วก็ดี ไปกันต่อเถอะอายุคาวะ”
“เรียกอารุก็ได้จ้ะ”
“จะเรียกอะไรก็เรื่องของฉันน่ะ”
“คิกๆ♪ ก็ได้จ้า งั้นฉันเรียกนายว่าชินสุเกะคุงแล้วกัน”

อารุนะหัวเราะคิกคักอย่างร่าเริง ทันใดนั้นจู่ๆชินสุเกะก็เบิกตาโพลง

แล้วเขาก็ดึงตัวอารุนะมาสวมกอดไว้จนเธอร้องเสียงหลง แก้มของเธอเริ่มแดง ถึงแม้เมื่อสักครู่อารุนะจะแกล้งยั่วชินสุเกะไปหลายรอบ แต่พอโดนเข้าเองแบบนี้ก็ตั้งตัวไม่ถูกเหมือนกัน

“ทำอะไรน่ะชินสุเกะคุง!?”
“ดูนั่นก่อนสิ”

จริงๆแล้วชินสุเกะไม่ได้สนใจอารุนะแต่สนใจสิ่งที่อยู่ข้างหลังเธอต่างหาก

มันคือเด็กหนุ่มผิดขาวซีดที่ลอยอยู่กลางอากาศเหมือนวิญญาณ ดวงตาทั้งสองข้างเป็นสีขาวและมีเลือดไหลลงมาจากดวงตาอาบแก้ม ปากของเขาอ้ากว้าง บริเวณคอมีบ่วงเชือกรัดไว้ในลักษณะเหมือนคนผูกคอตาย

ถึงชินสุเกะจะไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ที่เขามั่นใจคือมันไม่ได้มาดีแน่นอน จึงรีบดึงตัวอารุนะเข้ามาก่อนที่เธอจะเป็นอันตราย

“นั่นมันตัวอะไรน่ะ!?”
“หนีก่อนเร็ว!”

สิ่งที่ชินสุเกะคิดได้อย่างเดียวในตอนนี้คือการหนี เขาไม่มีเวลามาพิจารณาว่าตัวเองกำลังเผชิญกับอะไรอยู่ อารุนะที่ยังไม่หายดีจากอาการบาดเจ็บข้อเท้าแพลงถูกพยุงไว้โดยชินสุเกะแล้วพยายามจะพาหนีไปด้วยกัน โดยที่วิญญาณเด็กหนุ่มผูกคอก็ลอยตามไปอย่างช้าๆ

----------------------------------------------------

“ถ้างั้นบ้านที่อยู่ใกล้ที่สุดตอนนี้ก็จะเป็นบ้านของคุณคิซากุระสินะ”

ไมพูดขึ้นในระหว่างที่กำลังเดินอยู่กับทุกคน โดยที่มีคุเรฮะเดินนำหน้า

“ถึงแล้วละ”

คุเรฮะพูดขึ้นเมื่อมาถึงบ้านของคิซากุระ เมย์ ซึ่งก็เป็นบ้านแบบธรรมดาที่พบเห็นทั่วไป พอมาถึงคุเรฮะก็จะเอื้อมมือไปกดกริ่งหนาบ้านแต่ถูกไมจับแขนไว้ก่อน

“ดูนั่นสิ ประตูเปิดอยู่ บางทีคุณคิซากุระอาจจะออกไปแล้ว ที่อยู่ข้างในอาจจะไม่ใช่เธอก็ได้”
“อืม จริงด้วยสินะ ที่คุณคาวาอิพูดมาก็มีเหตุผล”

มาโคโตะพยักหน้าในเชิงเห็นด้วย

“แต่เมย์จังอาจจะยังอยู่ก็ได้ ยังไงก็เข้าไปดูก่อนดีกว่านะ”
“ถ้าคุเรฮะจังว่าแบบนั้นก็ได้ แต่ระวังตัวให้ดี เอาเป็นว่าจะให้อากิจังระวังหน้าหลังไว้ให้ ส่วนฉันกับอุเอดะคุงก็จะคอยดูรอบๆ”
“โอเคจ้ะ”

คุเรฮะตอบรับ พลางยิ้มด้วยรอยยิ้มที่แฝงความรู้สึกบางอย่างให้กับไม

“มีอะไรงั้นหรอ?”
“เปล่าหรอก แค่ฉันรู้สึกว่า ไมจังน่ะดูเข้มแข็งมากๆเลยน่ะจ้ะ”
“เอ๋?”
“ฉันแค่รู้ว่าเสียพี่อิโอริไปก็แทบจะทำใจรับไม่ได้ แถมยังต้องมาติดอยู่ในที่แบบนี้อีก ตอนนี้ฉันยังอยากจะร้องไห้ออกมาดังๆอยู่เลย... แต่ไมจังที่เห็นพี่เขาจากไปต่อหน้าต่อตาแท้ๆ แถมยังสนิทกับพี่เขามาตั้งแต่เด็กๆ กลับยังทำตัวเหมือนกับปกติทุกอย่าง”

เมื่อคุเรฮะพูดจบ สีหน้าของไมก็เปลี่ยนไปเป็นสีหน้าที่โศกเศร้าเมื่อชื่อของอิโอริถูกพูดถึงขึ้นมาอีกครั้ง

“จริงๆฉันอาจจะไม่เข้มแข็งขนาดนั้นก็ได้... ความจริง... ลึกๆแล้วฉันก็คิดนะว่าถ้าเราออกไปจากที่นี่ได้ อะไรๆอาจจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม พี่อิโอริอาจจะกลับมาก็ได้”

ไมก้มหน้าแล้วเม้มปากแน่น แต่แล้วสักพักเธอก็เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งพร้อมสีหน้าที่กลับมาเป็นเหมือนเดิม

“แต่ตอนนี้ เราเข้าไปหาคุณคิซากุระกันก่อนเถอะ”

จากนั้น ทุกคนก็เข้าไปในบ้านของเมย์โดยที่คุเรฮะนั้นเป็นคนที่เปิดประตูเข้าไป

ทุกคนต่างเดินโดยให้เกิดเสียงของฝีเท้าน้อยที่สุด เพราะถ้าหากคนที่อยู่ที่นี่ไม่ใช่เมย์แต่เป็นใครหรืออะไรบางอย่างจะได้ไม่รู้ตัวว่ามีคนเข้ามา

ทางไมกับมาโคโตะมองไปรอบๆอย่างหวาดระแวง อากิก็จับที่กล้องโพลารอยล์ของตัวเองเพื่อที่เวลาเกิดอะไรขึ้นจะได้นำมาใช้ได้ในทันที

ดูเหมือนโชคจะเข้าข้าง เพราะหลังจากสำรวจในบ้านได้เพียงไม่นาน คุเรฮะก็เห็นเมย์ยืนหันหลังอยู่ที่ห้องครัว ในมือของเธอนั้นถือดาบไม้เหมือนกับเอาไว้ใช้ป้องกันตัว

พอเห็นว่าใช่เมย์แน่ๆ คุเรฮะก็ไม่รอช้ารีบร้องเรียกพร้อมวิ่งเข้าไปหา

“เมย์จัง!!”

แต่ไมนั้นรู้สึกเหมือนเคยเห็นภาพนี้ที่ไหนมาก่อน... ใช่แล้ว มันเหมือนกับตอนที่เธอเข้าไปหาอิโอริที่กลายสภาพกลายเป็นวิญญาณร้ายไม่มีผิด

ถ้าแบบนั้นก็หมายความว่าคุเรฮะกำลังจะ...

ทว่าไมก็ไม่อาจจะห้ามเธอได้ทัน

ฟึ่บ!!

ในมือของเมย์ที่ถือดาบไม้หวดเข้าใส่คุเรฮะที่ไร้ทางป้องกันพร้อมๆกับตัวเธอที่หันมา โดยที่ไม่มีใครสามารถเข้าไปช่วยได้เลย..
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว
 
Blood Princess : 2
อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน 
หน้า 1 จาก 1

Permissions in this forum:คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
Bloody Wrestling Online :: BWO : Special Event :: BWO Novel-
ไปที่: