Bloody Wrestling Online

The Number One Cyber Wrestling Online
 
บ้านPortalCalendarช่วยเหลือรายชื่อสมาชิกกลุ่มผู้ใช้สมัครสมาชิก(Register)เข้าสู่ระบบ(Log in)

Share | 
 

 Checkmate : Turn 5

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down 
ผู้ตั้งข้อความ
ฟ้ามืด
Mid Card
Mid Card


จำนวนข้อความ : 484
Join date : 30/04/2013
Age : 23
ที่อยู่ : μ's

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Checkmate : Turn 5   Tue Oct 04, 2016 2:13 am

“พะพะพะ พี่อากาเนะ!!!”

คันซากิ อากาเนะ พี่สาวของอาสึนะตัวจริงเสียงจริงอยู่ตรงหน้า

ลูกสาวคนโตของครอบครัวคันซากิ

ผู้เล่น Checkmate ในตำแหน่งไนท์ อดีตประธานนักเรียนแห่งโรงเรียนมิไรเคียว

ก่อนอื่นคงต้องย้อนความกลับไปเสียหน่อย

อย่างที่ทราบกันดีว่า คันซากิ อาสึนะ ถูกคุณพ่อและคุณแม่บังคับให้เข้าเรียนหลักสูตร Checkmate ในโรงเรียนมิไรเคียว

เพราะทั้งอากาเนะ หรือแม้กระทั่งพี่ชายคนกลางของอาสึนะอย่างอากิโตะเอง ก็เรียนจบหลักสูตรดังกล่าวเช่นกัน ซึ่งทั้งคู่ก็ต่างก็ได้เรียนมหาวิทยาลัยดีๆและมีอนาคต

คุณพ่อและคุณแม่ของอาสึนะ จึงจัดการซื้อบ้านหลังเล็กๆให้หลังหนึ่ง ซึ่งอยู่ใกล้ๆกับโรงเรียนมิไรเคียวให้เขาอาศัยอยู่ พร้อมซื้ออุปกรณ์และเกม Checkmate ครบชุดให้อย่างเสร็จสรรพ โดยไม่ถามอะไรเขาสักคำ

อาสึนะมารู้เรื่องนี้ ก็ในอีกไม่กี่วันก่อนจะถึงวันสอบเข้า

ในเมื่อเตรียมพร้อมทุกอย่างให้เขาซะหมดแบบนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับการบีบบังคับกลายๆ เขาจึงปฏิเสธไม่ลง

และคนที่คัดค้านหัวชนฝา ก็คือพี่สาวคนโตของเขาอย่างอากาเนะนั่นเอง

หากแต่ว่า... เรื่องที่อากาเนะคัดค้าน กลับไม่ใช่เรื่องที่อาสึนะถูกบังคับให้เข้าเรียนหลักสูตร Checkmate แต่อย่างใด

แต่เป็นเรื่องที่อาสึนะ ต้องเก็บข้าวของย้ายออกจากบ้านไปอยู่คนเดียวต่างหาก

เพราะอากาเนะ เป็นคนที่รักและติดน้องชายของตัวเองยิ่งกว่าสิ่งใด รักซะจนดูเหมือนมากกว่าพี่น้องกันธรรมดาๆทั่วไป

ถ้าให้สรุปง่ายๆ... ก็บราค่อนตัวแม่

กว่าจะเกลี้ยกล่อมและตกลงกันได้ก็ใช้เวลาอยู่นานพอสมควร

ทั้งๆที่เป็นเช่นนั้น แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

“ทะ ทำไมพี่ถึง- อุ๊บ!!”
“อาสึนะจัง! คิดถึงจุงเบยยยย~♡!!”

ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยปากถามในสิ่งที่สงสัย อากาเนะก็พุ่งตัวเข้ามากอดเขาไว้

แถมยังกดหน้าของอาสึนะซุกลงไปบนเนินเขาลูกโตของตัวเอง ไม่รู้ว่าจงใจทำหรือดีใจที่ได้เจอเขาจนลืมตัวก็ไม่ทราบ

การได้ซุกไซ้หน้าอกของสาวสวย อาจฟังดูเป็นเรื่องน่าอิจฉาสำหรับผู้ชายหลายคน

แต่สำหรับอาสึนะนั้นไม่ใช่ เพราะเขาหายใจไม่ออก

อีกอย่าง คนตรงหน้าก็เป็นพี่สาวแท้ๆของตัวเองอีกด้วย

“อ้าวอาสึนะจัง? เจอพี่อีกครั้งไม่รู้สึกดีใจบ้างหรอ พูดอะไรบ้างสิ ว้ายตายแล้ว! อาสึนะจังทำใจดีๆไว้!”

กว่าอากาเนะจะรู้ตัวว่ากำลังจะฆาตกรรมน้องชายด้วยนมของตัวเอง อาสึนะก็แทบจะได้ตายคาหน้าอกจริงๆแล้ว

“แฮ่ก... เฮ้อ... นี่พี่เข้ามาได้ยังไงเนี่ย?”

หลังจากที่อากาเนะปล่อยอาสึนะ เขาก็พักหายใจอยู่สักพัก ก่อนที่จะถามขึ้น

“หือ? ก็เปิดประตูเข้ามาน่ะสิ”

อากาเนะตอบ ทำให้อาสึนะเพิ่งจะมานึกออก

ว่าสิ่งที่อาสึนะตกลงกับอากาเนะ คือการยื่นข้อเสนอให้เธอมาหาเขาเมื่อไหร่ก็ได้ โดยการให้กุญแจบ้านสำรองเอาไว้ เธอถึงสามารถเข้ามาในนี้ได้นั่นเอง

แต่อาสึนะก็ไม่คิดว่า พี่สาวของเขาจะอยากมาหาตั้งแต่วันเปิดเรียนวันที่สองของเขา

“แล้วนี่เอาอีกแล้วนะพี่ ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่านอนอ่านการ์ตูนทั้งๆที่อยู่ในสภาพแบบนี้น่ะ”

อาสึนะเกือบลืมไปเลยว่าตอนนี้อากาเนะอยู่ในสภาพพันผ้าเช็ดตัวผืนเดียว

“ก็มันร้อนนี่นา”
“ร้อนบ้านพี่สิครับ! นี่มันยังฤดูใบไม้ผลิอยู่เลยนะ!”
“ทำไมหรอจ๊ะ? เห็นเรือนร่างของพี่สาวแล้วเกิดอารมณ์หรือไง?”

จู่ๆอากาเนะก็จับชายผ้าเช็ดตัวที่ถูกมัดไว้เป็นปมแล้วทำท่าเหมือนจะคลายออก จนอาสึนะหน้าแดงแล้วรีบปิดตาพร้อมเบือนหน้าหนี

“ทำอะไรน่ะพี่!? ถึงเราจะเป็นพี่น้องกันแต่พี่ก็เป็นผู้หญิงนะ!”
“คิกๆ ตอนเธออายนี่น่ารักจัง♪”

ในระหว่างนั้น อาสึนะรู้สึกได้ว่าอากาเนะกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ ก่อนที่จะรู้สึกถึงไออุ่นของร่างกาย ลมหายใจอันร้อนผ่าว สัมผัสนุ่มนิ่มบริเวณหน้าอก และความรู้สึกเปียกชื้นที่ซึมเข้ามา

บ่งบอกว่าอากาเนะได้ทำการสกินชิพกับเขาเป็นที่เรียบร้อย

“ถ้าอาสึนะจังหน้ามืดจนจับกดพี่จริงๆล่ะก็... พี่พร้อมที่จะมอบประสบการณ์ครั้งแรกให้กับเธอนะ”

อากาเนะพูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวน

ระหว่างนั้นร่างกายบางส่วนของอาสึนะเริ่มมีการเปลี่ยนแปลง

ถึงจะเป็นพี่สาวแท้ๆของตัวเอง แต่อาสึนะก็เป็นผู้ชายคนหนึ่ง แน่นอนว่าเขาย่อมมีปฏิกิริยาเป็นธรรมดา

ระหว่างนั้นเขาก็เริ่มรู้สึกว่า ผ้าเช็ดตัวที่เคยอยู่บนร่างกายของอากาเนะได้หล่นลงไปบนพื้นเสียแล้ว

“ลืมตาสิ พี่กำลังโป๊อยู่นะ♡”

คำพูดนั้นช่างเย้ายวนใจเสียเหลือเกิน ถ้าขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ชายคงปฏิเสธได้ยากจริงๆ ถึงกระนั้นอาสึนะก็พยายามใจแข็งอย่างเต็มที่ เขาไม่กล้าทำเรื่องผิดศีลธรรมแบบนี้แน่นอน

แต่ตอนที่เห็นประธานยูกิที่ห้องพยาบาลนั่นถือว่าเป็นอุบัติเหตุดังนั้นจึงไม่นับ

แต่ว่าสัญชาตญาณของผู้ชายมันแรงกล้ายิ่งนัก อาสึนะไม่สามารถต่อต้านได้ จนในที่สุดเขาก็เปิดตาแล้วหันกลับไป

“ซะเมื่อไหร่!”

ปรากฏว่าสิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่เรือนร่างเปลือยเปล่าของพี่สาวตนอย่างที่เธอกล่าวไว้แต่อย่างใด

ข้างในผ้าเช็ดตัวนั้น อากาเนะใส่ชุดว่ายน้ำเอาไว้ ซึ่งท่อนบนนั้นมีลักษณะเป็นเกาะอกจึงไม่มีสายรั้งชุด ทำให้ตอนที่เธอพันผ้าขนหนูไว้ อาสึนะจึงไม่รู้ว่าเธอใส่มันไว้ข้างใน

คงไม่มีคนบ้าที่ไหนใส่ชุดว่ายน้ำหลังอาบน้ำเสร็จแน่นอน ดังนั้นเธอคงจงใจทำเพื่อแกล้งเขาโดยเฉพาะอย่างไม่ต้องสงสัย

“คิกๆๆ แกล้งอาสึนะจังมันสนุกจริงๆนั่นแหละ”

อากาเนะหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี จริงๆแล้วเธอชอบแกล้งอาสึนะในลักษณะนี้บ่อยๆมานานแล้ว แต่ดูท่าทางรอบนี้จะแกล้งแรงกว่าทุกที อาสึนะจึงก้มหน้าสีแดงก่ำที่รวมไว้ซึ่งอารมณ์ทั้งอายและโกรธ ก่อนที่จะเงยหน้าแล้วพูดขึ้นเสียงดังลั่นห้องนอน

“ตลกมากใช่ไหมเนี่ยพี่! ตลกมากไหม!”
“อะ เอ๋? นี่โกรธจริงหรอ?”
“เห็นผมเป็นเด็กๆหรือไง! อย่าคิดว่าแกล้งผมได้ฝ่ายเดียวนะ!”
“เดี๋ยวก่อนสิ! นี่เธอจะทำอะ-”
“เหวอ!!”
“ว้าย!!”

อาสึนะพุ่งตัวเข้าไปล็อคแขนทั้งสองข้างของอากาเนะแล้วพยายามดันเธอไปติดกำแพง ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาตั้งใจจะทำอะไร แต่ที่แน่ๆหลังจากที่ทำแบบนั้น ทั้งสองก็ต่างเสียหลักล้มลงไปทั้งคู่ โชคดีที่บริเวณที่ล้มลงไปเป็นเตียงนอน จึงไม่มีใครบาดเจ็บแต่อย่างใด

แต่สภาพของทั้งสองหลังจากนั้นก็ดูไม่งามสักเท่าไหร่ เมื่ออากาเนะที่นอนอยู่บนเตียงกำลังถูกอาสึนะคร่อมตัวไว้พร้อมจับแขนทั้งสองข้างของเธอกดไว้บนเตียง

สะดุดล้มแล้วนอนทับกัน สถานการณ์แบบนี้ พล็อตละครน้ำเน่าชัดๆ

“พะ พี่?”
“อะ อาสึนะจัง?”

ทั้งสองค้างอยู่ท่าแบบนั้นโดยที่ต่างคนก็ต่างพูดไม่ออกและทำอะไรไม่ถูก

ก็อกๆ

“ขอเข้าไปนะ”

จนกระทั่งมีเสียงเคาะประตูห้องพร้อมเสียงพูดของบุคคลที่สามดังขึ้น สองพี่น้องที่นอนทับกันอยู่บนเตียงจึงต่างหันไปทางประตู

ตุบ เสียงถุงที่ใส่ของอะไรบางอย่างตกลงจากมือของผู้มาเยือนเพราะช็อกกับภาพที่เห็น

แต่คนที่ช็อกยิ่งกว่าจนหน้าเปลี่ยนสีกลับเป็นอาสึนะ

เพราะผู้มาเยือนคนดังกล่าว คือเพื่อนสมัยเด็กของเขา มิอุระ ทามิโกะ นั่นเอง

“นะนะนะ นี่นาย....”
“เดี๋ยวก่อน! ฉันอธิบายได้-”
“อะอะอะ ไอ้คนลามกกกกกกก!!!”

ป้าบ!

----------------------------------------------------

อาสึนะ อากาเนะ และทามิโกะ นั่งอยู่เงียบๆภายในห้องนอนหลังสถานการณ์สงบลงแล้ว

อากาเนะเปลี่ยนจากชุดว่ายน้ำเป็นชุดมิดชิดตามปกติ ส่วนทางอาสึนะมีรอยแดงเป็นรูปมืออยู่ที่แก้ม ในแบบที่อากาเนะเผลอไปมองเมื่อไหร่ก็แทบจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่

เจ้าของผลงานนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากทามิโกะที่กำลังนั่งซึมอย่างสำนึกผิดนั่นเอง

“ฉันขอโทษ”

นั่นเป็นการพูดขอโทษครั้งที่สองของเธอ

ครั้งแรกนั้นพูดตอนคนที่เธอเพิ่งเห็นว่าเป็นอากาเนะมาห้ามและช่วยพูดแก้ต่างให้ หลังจากที่ตบหน้าอาสึนะไปเต็มแรงหนึ่งครั้งและกำลังจะมีครั้งที่สอง

แน่นอนว่า ทามิโกะเองก็รู้จักกับอากาเนะเป็นอย่างดีอยู่แล้วเพราะเป็นเพื่อนกับอาสึนะมาตั้งแต่เด็กๆ เธอจึงเชื่อคำพูดแก้ต่างนั้นอย่างว่าง่ายโดยไม่เคลือบแคลงสงสัย

“ไม่ต้องขอโทษหรอก แต่คราวหลังจะมาก็บอกกันหน่อยก็ดี”
“ฉันส่งข้อความไปบอกนายแล้วนะ นายไม่เห็นหรอ?”

สงสัยคงเพราะกำลังวุ่นวายกับเรื่องของอากาเนะอยู่แน่ๆ อาสึนะจึงไม่มีโอกาสได้เปิดดูโทรศัพท์มือถือ

“อีกอย่างนึง ขอโทษเรื่องที่จู่ๆถือวิสาสะเข้ามาด้วยล่ะ พอดีฉันเคาะประตูหลายทีแล้วไม่มีใครขานตอบ พอดีเห็นประตูมันไม่ได้ล็อคก็เลยเข้ามา”

แถมอาสึนะยังลืมล็อคประตูบ้านอีกต่างหาก

“อ่า... เรื่องนั้นช่างมันเถอะ แล้วเธอมาหาฉันถึงนี่มีธุระอะไรงั้นหรอ?”
“อ๊ะ จริงด้วย”

ทามิโกะทำท่าเหมือนเพิ่งนึกอะไรบางอย่างออก พลางยกถุงที่เธอเอามาด้วยตอนแรกขึ้นมา ดูคร่าวๆแล้ว ข้างในนั้นเหมือนจะมีวัตถุดิบสำหรับทำอาหารอยู่

“เอ่อ... คือแบบว่า... ฉันคิดว่า เมื่อตอนเย็นฉันใจร้อนไปนิดก็เลยทำให้นายต้องมาเดือดร้อนไปด้วย แล้วนายก็ยังไม่ได้กินข้าวเย็นใช่ไหมล่ะ? เลยอยากจะมาทำข้าวเย็นให้เป็นการไถ่โทษน่ะ”
“เอ๋? นี่เธอทำกับข้าวเป็นด้วยหรอ?”
“สะ เสียมารยาทน่า! เรื่องแค่นี้ฉันทำเป็นย่ะ! ขอยืมใช้ครัวหน่อยแล้วกัน... พี่อากาเนะก็มาทานด้วยกันนะคะ”
“แน่นอนจ้า!”
“กินได้แน่หร-”

ปั่ก! ทามิโกะสับคาราเต้เข้าที่คอของอาสึนะ ถ้านับตั้งแต่ตอนเจอกันที่โรงเรียนวันแรก ครั้งนี้คงเป็นครั้งที่สอง

“หุบปากแล้วรออยู่นี่ละ!”

ว่าแล้วทามิโกะก็เดินออกจากห้องนอนพร้อมถุงใส่วัตถุดิบในมือ อาสึนะที่กำลังสำลักเพราะโดนสับคอไม่คิดเลยว่าผู้หญิงห้าวๆดูไม่เป็นกุลสตรีแบบเธอจะทำกับข้าวเป็น

“อุตส่าห์มีสาวมาทำกับข้าวให้กิน พูดจาให้มันดีๆหน่อยสิ”
“แค่กๆ ช่างผมเถอะน่า ว่าแต่นี่ก็ค่ำแล้วจริงๆพี่น่าจะกลับบ้านได้แล้วนะ”
“หืม? ก็นี่ไงบ้านพี่”
“เอ๊ะ? หมายความว่ายังไง?”
“ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป พี่จะมาอยู่กับอาสึนะจังที่นี่ไงละ!”
“หา!!”

อาสึนะทำตาโต ก่อนที่จะเพิ่งเห็นว่าอากาเนะนั้นเอากระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่มาด้วย

“ไม่ต้องห่วงหรอกจ้า พี่บอกพ่อแม่แล้ว แต่โกหกว่าไปพักที่หอพักของมหาลัยน่ะ จริงๆแล้วจะมาอยู่ที่นี่”
“นั่นมันน่าห่วงสุดๆเลยไม่ใช่หรอนั่น!”
“ไม่เป็นไรหรอก พี่ก็แค่อยากมาอยู่กับน้องชายสุดที่รักก็เท่านั้นเอง ไม่ได้ไปอยู่กับคนอื่นสักหน่อย”
“แต่อย่างน้อยจะทำอะไรก็ปรึกษาผมหน่อยสิครับ!”

ยิ่งอาสึนะมีท่าทีแบบนี้อากาเนะยิ่งหัวเราะชอบอกชอบใจ เธอคงจะชอบแกล้งเขาจริงๆนั่นแหละ

จากนั้นจู่ๆอากาเนะก็หยุดหัวเราะ

บรรยากาศรอบตัวอากาเนะเริ่มเปลี่ยนไป

“...อาสึนะจัง พี่ภูมิใจในตัวเธอมากเลยรู้ไหม?”
“เอ๋?”
“พี่เห็นแล้วนะ การดวลระหว่างเธอกับยูกิจังน่ะ ทำได้ดีมาก”

คำชมที่สุดแสนธรรมดา

และเป็นคำชมที่มาจากคนที่ทำเรื่องชวนปวดหัวให้กับอาสึนะหลายต่อหลายอย่าง

แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกดีใจกันนะ

“พี่รู้... ถึงเธอจะไม่เคยบอก เธอไม่ได้อยากจะเรียนหลักสูตรนี้ แต่ถึงอย่างนั้น พี่ก็เชื่อว่าเธอต้องทำได้ เพราะเธอเป็นน้องชายสุดที่รักของพี่ พี่ถึงได้เชื่อใจ”
“พะ พี่อากาเนะ...”
“พี่คิดไม่ผิดจริงๆ ที่ส่งมอบอาวุธที่แสนภาคภูมิใจของพี่อย่างคุโรเท็ตสึให้กับเธอ”

อากาเนะลูบศีรษะของอาสึนะอย่างเอ็นดู พร้อมผุดรอยยิ้มแสนอ่อนโยน ที่ไม่ใช่รอยยิ้มขี้เล่นยามที่เธอแกล้งเขาได้สำเร็จแบบทุกครั้ง

นี่เป็นครั้งแรกที่อากาเนะมีรัศมีของความเป็นพี่สาวแผ่กระจายออกมาอย่างเต็มเปี่ยม

อาสึนะพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงได้ดีใจ

ก่อนทีเธอจะลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปยังประตูห้องนอน

“เอาล่ะ พี่ไปช่วยทามิโกะจังดีกว่า เสร็จเมื่อไหร่พี่จะมาเรียกนะ อาสึนะจัง”

เสียงประตูห้องนอนปิดลง พร้อมกับตัวของอากาเนะที่เดินออกไป

ท่าทางของอากาเนะเมื่อสักครู่ยังคงติดตรึงอยู่ในใจของอาสึนะ

ถึงจะเป็นพี่สาวที่ชอบแกล้งและทำอะไรก็ไม่เคยจะปรึกษาเขาเลยสักครั้ง

แต่อาสึนะก็โกรธพี่สาวบ้าๆคนนี้ไม่ลงจริงๆนั่นแหละ...

“สรุปแล้ว ฉันต้องอยู่กับพี่อากาเนะจริงๆสินะ เฮ้อ...”

นั่นคงเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ แต่ก็ช่างมัน

ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป ที่บ้านของอาสึนะคงจะครึกครื้นมากกว่าทุกครั้ง

----------------------------------------------------

ช่วงเวลาหนึ่ง ณ สถานที่ใดสักแห่ง

เด็กหนุ่มร่างบางคนหนึ่งค่อยๆถอดอุปกรณ์ VR ออกจากศีรษะของตนอย่างไม่รีบร้อน ตรงข้ามของเขามีเด็กหนุ่มอีกคนนั่งอยู่และสวมอุปกรณ์ VR เช่นกัน ทั้งสองต่างสวมชุดนักเรียนของโรงเรียนมิไรเคียว

หากดูจากหน้าจอบนโต๊ะจะทำให้รู้ว่าการต่อสู้ในเกมของทั้งสองนั้นได้จบลงไปแล้ว แต่ผู้เล่นอีกฝั่งกลับยังคงนั่งนิ่งอยู่แบบนั้น

ดูเผินๆอาจเหมือนเป็นเรื่องปกติ เพราะหากผู้เล่นกำลังอยู่ในเกมร่างกายในโลกความจริงก็จะไม่ขยับไปไหนอยู่แล้ว แต่หากสังเกตดูดีๆจะพบว่าอุปกรณ์ VR ไม่ได้ทำงานอยู่ และลักษณะท่านั่งของเด็กหนุ่มคนนี้ก็ดูไม่ปกติ

เหมือนเขาหมดสติไปเสียมากกว่า

แต่ถึงกระนั่นเด็กหนุ่มร่างบางอีกคนกลับไม่รู้สึกแปลกใจใดๆกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับผู้เล่นอีกฝ่าย เขามองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชาพร้อมมีรอยยิ้มมุมปากนิดๆ ราวกับว่านี่เป็นสิ่งที่เขาต้องการให้เป็นอยู่แล้ว

เด็กหนุ่มร่างบางเดินเข้าไปใกล้ร่างที่หมดสติของอีกฝ่าย เขาจับเข็มกลัดที่เป็นสัญลักษณ์ของ ‘คิง’ ที่อยู่บนหน้าอกของอีกฝ่าย แล้วใช้นิ้วโป้งลูบมันไปมาเหมือนขัดเงา

“คิง ตำแหน่งที่อยู่สูงที่สุดในสนามรบ”

เด็กหนุ่มร่างบางพึมพำเบาๆเหมือนกำลังพร่ำบ่น

“แต่คนระดับนาย มันไม่เหมาะกับตำแหน่งนี้เลยแม้แต่น้อย”

จากนั้นเขาก็กระชากเข็มกลัดนั้นออกมา

“เมื่อเป็นเช่นนั้น ฉันก็จะขอรับสิ่งนี้ไปแทนก็แล้วกัน”
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว
 
Checkmate : Turn 5
อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน 
หน้า 1 จาก 1

Permissions in this forum:คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
Bloody Wrestling Online :: BWO : Special Event :: BWO Novel-
ไปที่: